Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Η κρίση δεν είναι ευκαιρία: Μια κουβέντα με τον Κ. Γεραμπίνη

Α
Α
Iceberg
Το 2012 μια ταινία μικρού μήκους που ονομάζεται «Παγόβουνο» βραβεύεται στο Φεστιβάλ της Δράμας με το Βραβείο «Τώνια Μαρκετάκη» για την καλύτερη ταινία «Κοινωνικού Προβληματισμού». Μετά στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας (Νύχτες Πρεμιέρας) με το «Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου Μικρού Μήκους» και λίγο αργότερα στο Διεθνές Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ της Κύπρου με «Ειδική Μνεία Καλύτερου Σεναρίου». Εκείνες τις ημέρες γράφουν πως το Παγόβουνο θυμίζει λίγο από αγγλικό σινεμά, πως παραπέμπει στο ρεαλισμό των ταινιών του Λόουτς και της ατμόσφαιρας του Κασοβίτς. Πίσω από το «Παγόβουνο» βρίσκεται ένας σκηνοθέτης 28χρονών, που δημιούργησε αυτή την ταινία ως μεταπτυχιακή εργασία των σπουδών του στο London Film School.

Ο Κώστας Γεραμπίνης, βασίστηκε σε μια αληθινή ιστορία και μαζί με το συγγραφέα Παύλο Μεθενίτη την πήρανε και της «άλλαξαν τα φώτα», όπως χαρακτηριστικά λέει. «Κάναμε τελικά κάτι άλλο». Επέλεξε αυτή την ιστορία γιατί μέσω αυτής μπορούσε να πλησιάσει το σινεμά που θέλει να κάνει, όπως ο ίδιος λέει. «Σκέφτηκα σε ποιο σινεμά θέλω να πειραματιστώ, ώστε να καταλήξω κάπου που με ενδιαφέρει. Έτσι κι αλλιώς, μου αρέσουν οι σύγχρονες ρεαλιστικές ταινίες. Με ενδιαφέρει η πόλη, το περιβάλλον της μητρόπολης και έτσι κατέληξα να γυρίσω το Παγόβουνο.»

wearehome.gr
Μετά από 16 γραφές του σεναρίου και αρκετά ταξίδια Λονδίνο-Αθήνα γύρισε στην Ελλάδα για να ξεκινήσει τα γυρίσματα. «Όταν γύρισα στην Αθήνα, μετά από δύο χρόνια, κατάλαβα πως είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Αυτή η πόλη είχε αλλάξει. Εγώ έγραφα για την Αθήνα του 2009, που ήταν η πόλη που άφησα και όταν γύρισα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 2011 με τους αγανακτισμένους, με άλλη κυβέρνηση, με μνημόνιο, ήταν αλλιώς. Η Αθήνα είχε αλλάξει, οι άνθρωποι είχαν αλλάξει, τα τοπία είχαν αλλάξει. Το έβλεπες στα κλεισμένα μαγαζιά, στον κόσμο. Και όταν αλλάζει μια πόλη έτσι, αλλάζει και η ενέργεια. Η οπτική, ας πούμε.»

Συνεπώς η ταινία ξανά-άλλαξε μαζί με την πόλη. «Έγινε πιο σκληρό το τοπίο, που ήταν και αυτό που έβλεπα πια διαφορετικό. Άλλαξαν οι διάλογοι, ο τρόπος που μιλούσαν. Για παράδειγμα, δεν ξέρω αν γυρνούσα αυτή την ταινία πριν κάποια χρόνια αν θα είχα κάνει τον πρωταγωνιστή συνωμοσιολόγο. Το γεγονός όμως ότι όπου πήγαινα υπήρχε μια κουβέντα για την Ελλάδα, η οποία πάντα κατέληγε σε μια συνωμοσιολογία για το πώς φτάσαμε ως εδώ ή τι κρύβεται από πίσω, με έκανε να προσθέσω αυτό το στοιχείο στο χαρακτήρα του πρωταγωνιστή».

Μιλάμε για την κρίση στην κοινωνία, για την κρίση στον κινηματογράφο και μας πιάνουν τα γέλια. Μου λέει πως «η ζωή του Έλληνα κινηματογραφιστή είναι ένα δράμα» και εκει κάπου μου λέει «Ρώτα με τι σκοπεύω να κάνω γι’ αυτό». «Τι;» τον ρωτάω. «Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα» μου απαντάει και γελάμε. Τον παρατηρώ να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο «μαύρο μέλλον που υπήρχε πάντα για τον κινηματογράφο στην Ελλάδα» και σε ένα ρομαντισμό που τον κρατάει ακόμα εδώ.
Όπως όλοι οι άνθρωποι της γενιάς μας σκέφτεται το εξωτερικό σαν μια λύση. Ίσως και σαν τη μόνη λύση. Όμως για έναν κινηματογραφιστή που θέλει να κάνει ελληνικές ταινίες είναι πιο δύσκολη η απόφαση από ότι ίσως για έναν 30άρη που ασχολείται με το marketing.

Μου δίνει τα παραδείγματα του Τσίτου, της Τσαγκάρη, του Λάνθιμου που «αναγκάζονται να ζουν στο εξωτερικό γιατί δεν μπορούν να κάνουν ταινίες εδώ». «Αν πάρουμε το παράδειγμα του Λάνθιμου είναι να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο», λέει. «Ο άνθρωπος πήρε υποψηφιότητα για όσκαρ και δεν είχε λεφτά να κάνει την επόμενη ταινία του. Αν αυτός δεν μπορεί να βρει λεφτά, εγώ τι κάνω εδώ;» Τι κάνει εδώ;

Δεν έχει ιδέα όπως είπε. Σκέφτεται πολύ σοβαρά να φύγει. Αλλά μέχρι να φύγει θέλει να κάνει κάποια πράγματα. Γράφει, καταθέτει σενάρια, κυνηγάει τρόπους να κάνει ταινίες. Όσο και να δυσκολεύουν τα πράγματα, δεν έχει σκεφτεί καθόλου να παρατήσει αυτό που κάνει. «Αυτό ξέρω να κάνω», λέει.

Ryme63
Μιλάμε για τον ελληνικό κινηματογράφο γενικά, για τον κόσμο που δεν πηγαίνει στο σινεμά, για τα λεφτά που δεν υπάρχουν, για τα φεστιβάλ και τους νέους κινηματογραφιστές. Όσα «δεν υπάρχει στον ήλιο μοίρα» και να πει, εγώ βλέπω κάτι άλλο στα μάτια του. Βλέπω μια διάθεση να το «παλέψει» όπως μου είπε σε κάποια φάση και ο ίδιος. Ξέρει πού είναι, αντιλαμβάνεται τι γίνεται και αυτό τον κάνει ίσως πιο έτοιμο να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες ενός ούτως ή άλλως δύσκολου χώρου.
«Ο κόσμος του κινηματογράφου δουλεύει τσάμπα». Το ξέρει, το βιώνει, το λέει. «Από την άλλη να κλαιγόμαστε για τον κινηματογράφο ενώ δεν υπάρχουν λεφτά για να φάμε…, δεν ξέρω. Εκεί δεν υπάρχει αντίλογος».

Σε μια χώρα που καταρρέει κοινωνικά, με τα ποσοστά ανεργίας να εκτινάσσονται κάθε τρίμηνο, σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς γίνεται να μιλάμε για τα λεφτά στον κινηματογράφο. Από την άλλη όμως, όπως λέει και ο ίδιος, «ο κινηματογράφος και γενικά η τέχνη είναι το μοναδικό όχημα το οποίο προσπαθεί να εξηγήσει με πολύ ωραίο τρόπο αυτό που ζούμε. Δεν είναι εκεί για να σου απαντήσει, είναι εκεί για να σε προβληματίσει». Σαν να μου λέει κάνω ταινίες γιατί έτσι μπορώ να μιλήσω για αυτό που συμβαίνει όχι μόνο σήμερα, αλλά αυτό που συνέβαινε πάντα στις ζωές μας. Στον άνθρωπο, από πάντα.

«Η κρίση δεν είναι ευκαιρία». Το τονίζει και μου χαμογελάει. Δεν είναι ευκαιρία να γίνουν οι νέοι κινηματογραφιστές πιο δημιουργικοί. «Αυτή είναι η μεγαλύτερη ψευτιά που μπορεί να ακούσει άνθρωπος. Πιστεύω πως αυτό χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για να σταματήσουν να δίνουν λεφτά στο σινεμά».

Η κρίση δεν είναι ευκαιρία. Είμαι μαζί του σε αυτό. Ακούμε συνεχώς βουλευτές, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, και επικοινωνιολόγους να μας το λένε. Όμως έχοντας δει το Παγόβουνο στις Νύχτες Πρεμιέρας, σκέφτομαι πως η κρίση μπορεί να είναι η πηγή να δούμε πιο ανθρώπινο κινηματογράφο. Εκείνος διαφωνεί, το ξέρω. Αλλά εμένα αυτός ο χοντρουλός συνωμοσιολόγος στην Νέα Ιωνία που ζητάει εκδίκηση φοβάμαι πως μπορεί να μην είχε γεννηθεί την εποχή της φούσκας.

Περισσότερα για τον Κώστα Γεραμπίνη εδώ

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Μαριάννα Ρουμελιώτη

το μόνο που μένει σταθερό στο χρόνο είναι ότι δεν τρώω φέτα. όλα... περισσότερα






Εικόνες της κρίσης

Ο Mahn Kloix βγάζει τους διαδηλωτές στους δρόμους

"Κυψέλη" πολιτισμού στην Κυψέλη

Η φωνή της ανθρωπιάς

Μια προαναγγελθείσα βουτιά στο κενό...

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες...

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


18 Οκτωβρίου του 2012

Αδόκιμος γραφεύς




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.