Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Η δουλειά τους μια βόλτα...

Α
Α
enfo.gr
«Όπου κι αν κοιτάξεις εδώ στην Ερμού, άνεργους θα βρεις.» Έτσι με αποχαιρέτησε ο κύριος Κώστας από την Πάτρα που με σταμάτησε κάπου στην Καπνικαρέα για να μου πουλήσει αναπτήρες. Άνεργος και αυτός με δύο παιδιά, μελαχρινός σαν αθίγγανος και κοντός σαν και μένα.

Δεν ήξερα αν λέει αλήθεια. Αν τον έλεγαν Κώστα ή Βασίλη ή αν ήταν από την Πάτρα ή τον Βόλο. Σημασία έχει πως τον άκουσα. Κοίταξα γύρω μου και είδα ένα δρόμο που δεν είχα δει ποτέ. Και αυτό γιατί, πρώτη φορά τότε ανακάλυπτα ότι σε δρόμους σαν και αυτόν υπάρχουν κι άλλα πράγματα εκτός από βιτρίνες. Υπάρχουν άνθρωποι που όχι μόνο δεν είναι άνεργοι αλλά η δουλειά τους είναι μια βόλτα. Η ζωή τους είναι μια βόλτα (κι ας με συγχωρήσει ο Παπακαλιάτης). Πάμε λοιπόν μια βόλτα όχι σε μέρη αλλά σε ανθρώπινες ιστορίες. Όχι σε αξιοθέατα αλλά σε φουφούδες και σε τραπεζάκια με βιβλία!

Ήταν η πρώτη φορά που θα μιλούσα σε κάποιον για συνέντευξη και η αμηχανία ήταν μεγάλη. Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές κοίταξα μια βιτρίνα, κάπου εκεί στο τέλος της Ερμού, πριν αποφασίσω να μιλήσω στον κύριο Ηλία τον καστανά. Το ένα του μάτι κλειστό από τα χρόνια και το άλλο από τον ήλιο με κοιτούσαν με απορία αλλά και με γενναιοδωρία όταν τους ζήτησα να μου πουν την ιστορία τους. Είναι εκπληκτικό το πόσο εύκολα ανοίγονται αυτοί οι άνθρωποι ακόμη κι αν δεν κρατάς 2 ευρώ για 8 κάστανα αλλά 1 μπλοκάκι για 2 λόγια.

Εκεί γύρω στα 70 και με τρεμάμενα χέρια τακτοποιούσε τα κάρβουνα και άρχισε να μου μιλάει. Στην αρχή ήταν βέβαια λιγομίλητος αλλά στη συνέχεια μου έδειξε μέχρι και τα σάπια κάστανα της ημέρας, θέλοντας να μου αποδείξει την κρίση που περνάει το επάγγελμά του. Δεν κάνω πλάκα όταν λέω επάγγελμα! Ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι επαγγελματίας καστανάς. Από το 1962 γυρίζει τους δρόμους με την ίδια φουφού και ας του ζητούσε παλιά ο Δήμος, για να του δώσει άδεια, 200.000 δρχ. και ας του ζητάει σήμερα 200 ευρώ.

Όσα κι αν του ζητούσαν ο κύριος Ηλίας δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Είχε 5 παιδιά να μεγαλώσει... «5 παιδιά; Να σας ζήσουν!» είπα σαν ηλίθιος λόγω της έκπληξης. Τον ευχαρίστησα σα να του χρωστούσα κάτι και έφυγα σκεπτόμενος τις εξαγγελίες για τους πολύτεκνους. Μπούρδες!

Η επόμενη συνάντηση ήταν βγαλμένη από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία και έπρεπε να είναι σύντομη γιατί ο κύριος Σάββας έπρεπε να γυρίσει σπίτι, όπου έμενε με τη γυναίκα του πεθαμένου του αδερφού, για να βγάλει τη Τζούλι για κατούρημα. Η Τζούλι είναι το σκυλάκι του και το γνώρισα από τύχη, όταν τον ρώτησα αν έχει παιδιά. Πόση ψυχή χωράει τελικά στη μουσική μιας λατέρνας και σε μια φάλτσα γερασμένη φωνή; Η Τζούλι είναι σίγουρα τυχερή.

Ο κύριος Σάββας ζει από τη λατέρνα του. Μια λατέρνα 54 χρόνων, όσα χρόνια ανεβοκατεβαίνει κι ο ίδιος την Ερμού ή άλλους αθηναϊκούς δρόμους για να βγάλει το ψωμί του. Και το βγάζει! Μου το έδειξε γεμάτος ευγνωμοσύνη και μου έμαθε στη στιγμή πως να λέω αληθινά «ευχαριστώ». Ήταν μια νάιλον πολυμπάγκ με λίγα ευρωπαϊκά κέρματα.

Το σοκ ήταν μεγάλο όταν μου ευχήθηκε να με βοηθήσει ο Θεός να τα βγάλω και εγώ πέρα όπως και αυτός. Κι ας μην είχε τίποτα άλλο από αυτή τη λατέρνα, κι ας είχε πεθάνει η γυναίκα του, κι ας πήρανε οι Γερμανοί τον αδερφό του, κι ας είναι το ψωμί του λίγα ευρωπαϊκά κέρματα… Εγώ επιμένω! Η Τζούλι είναι σίγουρα τυχερή.

Μια μουσική ξεκούρδιστης λατέρνας ηχούσε ακόμη στα αυτιά μου, όταν κάποια δυνατή φωνή έδωσε με τη μία τη λύση στο κρύο των χεριών μου: «Σαλέεεπι... Ζεστό σαλέεεπι!» Έψαξα βιαστικά στις τσέπες μου για να βρω 2 ευρώ (2 ευρώ τα κάστανα, 2 ευρώ το σαλέεεπι...είχα αρχίσει να πιστεύω ότι τα 2 ευρώ είναι η ταρίφα για ό, τι πάρεις.) Το ζεστό χάρτινο ποτήρι (δανεισμένο από τα κοντινά EVEREST) ανακούφισε τις παλάμες μου ενώ το καυτό, περίεργο ρόφημα, που δοκίμαζα για πρώτη φορά, γλύκανε σα μέλι το λαιμό μου.

Μετά από μία τέτοια «δοσοληψία» η συζήτηση ήρθε μάλλον σαν φυσικό επακόλουθο. Ακούγοντας άλλον ένα επαγγελματία του δρόμου, ένα παιδάκι 10 χρονών να παίζει μπαγλαμαδάκι και να τραγουδάει Παπάζογλου, κάθισα δίπλα από τον κύριο Χρήστο με σκοπό να μάθω το ταξίδι του σαλεπιού. Ήταν κι αυτό ένα ταξίδι σαν αυτό των 2/3 των κατοίκων της Αθήνας. Ξεκίνησε από ένα χωριό στην επαρχία και κατέληξε κάπου στην Αθήνα.

Ο πρώτος από την οικογένεια του κυρίου Χρήστου που έφτιαχνε σαλέπι ήταν ο παππούς του, ο οποίος ζούσε σε ένα χωριό κοντά στα Γρεβενά, τη Σμίξη. Ένα χωριό που σήμερα έχει 13 κατοίκους και αν το γνωρίζει κανείς είναι εξαιτίας του trendy χιονοδρομικού της Βασιλίτσας που βρίσκεται κοντά του. Το γνωρίζουν βέβαια και εκείνοι που έφυγαν από εκεί, όπως ο πατέρας του κυρίου Χρήστου που πήγε στα Γρεβενά αλλά βέβαια και ο γιος του που έφερε το επάγγελμα και την τέχνη του σαλεπιού, σαν κληρονομιά στην Αθήνα.

Παραδοσιακό λοιπόν πέρα ως πέρα το σαλέπι που ζεσταίνει όλους εκείνους που το ένα τους χέρι παγώνει κρατώντας την χάρτινη σακούλα από τα ZARA και το άλλο ψάχνει την πιστωτική για να πληρώσει την Bershka. Μόνο που ο κύριος Χρήστος δεν δέχεται πιστωτικές και έτσι τα βγάζει δύσκολα πέρα. «-Είναι ωραία η ζωή εδώ; -Τι ωραία; Η ζωή είναι πιο καλή εκεί. Αλλά έχω και μια κόρη και η δουλειά είναι εδώ.» Ξαφνικά, η φωνή χιλιάδων κατοίκων της Αθήνας ενώθηκε σε μία. Μήπως τελικά να ψηφίσω Γιωργάκη που εγγυάται και την αποκέντρωση που μόνο αυτός μπορεί να κάνει;

Και εκεί που σκεφτόμουν σαν γνήσιος αναποφάσιστος αν θα ψηφίσω Γιωργάκη ή Καρατζαφέρη, ξαφνικά συνάντησα τον κύριο Mozart. Όχι. Αυτός έχει πεθάνει εδώ και αιώνες. Εγώ μιλάω για έναν καλλιτέχνη του δρόμου, ένα μίμο, που έβγαλε μια καραμέλα από το αυτί μου και φίλησε το χέρι της φίλης μου. Πρόκειται για έναν Αυστριακό που ήρθε στην Ελλάδα πριν από 8 χρόνια σαν τουρίστας και τελικά συνεχίζει ακόμη τις «διακοπές» του.

Αρχικά πουλούσε μικροαντικείμενα που έφτιαχνε ο ίδιος. Η αστυνομία όμως άλλοτε τον εμπόδιζε νόμιμα και άλλοτε του ζητούσε «tips» για να τον αφήσει να είναι στην Ερμού. Έτσι το γύρισε στην τέχνη. Μια τέχνη περισσότερο για τα παιδάκια και λιγότερο για τους μεγάλους. Μια τέχνη που έχει ανάγκη τον καλό καιρό και έχει ταξιδέψει σε Κρήτη, Νάξο, Σάμο και πάει λέγοντας. Στο τέλος μου ζήτησε να ξαναβρεθούμε για να του δώσω τις φωτογραφίες που τράβηξα και με έκανε να καταλάβω πόσο όμορφο είναι να βλέπεις τους γύρω σου όχι απλώς σαν τμήματα του δικού σου κόσμου αλλά σαν αφέντες του δικού τους.

Τέτοιους αφέντες συνάντησα πολλούς και οι ιστορίες τους ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Η δικιά μου ιστορία όμως πρέπει να είναι σύντομη. Άλλωστε, ο Μιχαήλ, ο ζωγράφος από την Ουκρανία, ή ο κύριος Γιώργος, ο υπαίθριος βιβλιοπώλης, θα συνεχίσουν να είναι εκεί έτοιμοι να μιλήσουν για τη ζωή τους και να σας προσφέρουν το χαμόγελό τους. Και το μπαγλαμαδάκι θα συνεχίζει να παίζει ένα παλιό ζεϊμπέκικο και το σαλέπι θα συνεχίσει να είναι ζεστό. Α! Και μια συμβουλή. Αν κατεβείτε στο δρόμο και τους δείτε, μιλήστε τους! Έχουν πολλά να σας πουν! Καλή βόλτα!

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Ιάσονας Κάντας

Απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων κ' Πολιτισμού του Παν... περισσότερα






Πάσχα στην Κέρκυρα - Τέχνη των Δρόμων

Το Εθνικό Δημοπρατήριο (ή αλλιώς Μοναστηράκι...)

Αντίο 2014

Το σύστημα που έτρεμε το “λίγο”…

Social or Anti-Social?

Το Λίκνο της Ελάτης

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Έρωτας

Anna-Maria St




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.