Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Η Πόλη της ψυχής μου...

Α
Α
Tuncay
Η μαγική εκείνη στιγμή που ο ήλιος αποφασίζει να βουτήξει στον Βόσπορο, βάφοντας τον ουρανό με το ομορφότερο πορφυρό χρώμα που έχει δει ποτέ η ψυχή μου. Το γεμάτο με καλούδια τραπέζι στο σπίτι του Orhan. Ο ήχος των βιαστικών βημάτων στο πλακόστρωτο του πεζόδρομου στο πολύβουο Πέραν. Τα χρώματα και τ' αρώματα από τα κάθε λογής θαύματα στα καλάθια των μικροπωλητών. Η φωνή του μουεζίνη και οι μιναρέδες που σκίζουν τον κατακόκκινο ουρανό την ώρα που ο ήλιος δίνει τη θέση του στη νύχτα...

Τα τραγούδια για έναν καλύτερο κόσμο των παιδιών του Çarşı στο πέταλο του παλιού γηπέδου της Beşiktaş. Τα μισοσβησμένα συνθήματα που απέμειναν να με κοιτάζουν σιωπηλά στην πλατεία Taxim. Το βαθύ σκοτάδι που βάφει τα υπέροχα μελιά μάτια της μάνας μου κάθε φορά που φεύγει από την Πόλη για να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Τα αρώματα της Ανατολής που δένουν με την κοσμοπολίτικη Δύση και γίνονται ένα χορεύοντας πάνω σε μια γέφυρα στο Βόσπορο. Η αύρα που χαϊδεύει το πρόσωπο μου στο δρόμο για τα Πριγκηπονήσια...

Το άρωμα από τους τηγανιτούς κεφτέδες της γιαγιάς μου που αιχμαλώτιζε τις αισθήσεις μου και ταξίδευε το νου μου. Ο Orhan, η Emel και όλοι οι υπόλοιποι, Τούρκοι και Ρωμιοί, φίλοι των γονιών μου που με αγκάλιασαν σα να ήμουν δικό τους παιδί. Το δάκρυ που κυλάει στο μάγουλο της μάνας μου κάθε φορά που βλέπει την ''Πολίτικη Κουζίνα''. Η λαχτάρα που νιώθω κάθε φορά που τα μάτια μου αντικρίζουν την Πόλη και που την κάνει πάντα να μοιάζει μ' εκείνη την πρώτη. Το παλιό, ξεφτισμένο, άλμπουμ που περιμένει υπομονετικά στο συρτάρι μου...

Η εκκλησιά που έγιναν ένα η μάνα κι ο πατέρας μου. Τα ξύλινα θρανία στην τάξη της μάνας μου στο Ζάππειο. Η τεράστια πόρτα που διάβαινε κάθε πρωί ο πατέρας μου για να μπει στο Ζωγράφειο. Τα σφαλισμένα ξύλινα παράθυρα του σπιτιού μας στο Yeşilköy. Οι σταθμάρχες στην αποβάθρα του Sirkeci που μπορεί να είναι και τα παιδιά εκείνων που είπαν το μεγάλο αντίο στους γονιούς μου τη μαύρη εκείνη μέρα...

Αυτή είναι η Πόλη της ψυχής μου. η δική μου Πόλη.
Istanbul, Πόλη ή Κωνσταντινούπολη. Όπως κι αν την αποκαλέσεις, για μένα θα είναι πάντα ο ομφάλιος λώρος που με κρατάει δεμένο με τα παιδικά μου χρόνια και που δε θα κοπεί ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Γιατί μοναδική μου πατρίδα είναι τα παιδικά μου χρόνια...

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Στέφανος Μαντζαρίδης

Και τώρα; Τώρα τι κάνουμε; Σκύβουμε το κεφάλι και τα παρατάμε; Ή... περισσότερα






Αφιερωμένο σε μια «Μαρία»…

Μαζί σου είμαι ο χειρότερος εαυτός μου

Νύχτωσε...

Όπως αρμόζει στη μνήμη σου…

Δε συγχωρώ αλλά κυριώς δεν ξεχνώ

Η "παγίδα" του Έλληνα φοιτητή

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Je suis άνθρωπος...

Στέφανος Μαντζαρίδης




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.