Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Οι Προφήτες με τα Λυπημένα Μάτια

Α
Α


Ο τόπος που ζούσα θα καταστρέφονταν κάποια στιγμή από πυρηνική έκρηξη. Αυτό ήταν δεδομένο. Το είχαν πει οι προφήτες με τα λυπημένα μάτια και έπρεπε να προετοιμαστώ, να σχεδιάσω τη φυγή μου και να πάω σε άλλο τόπο χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Το μέρος που ζούσα ήταν ένα νησί. Γύρω-γύρω είχε θάλασσα και για να φύγω χρειαζόμουν ένα πλοίο που με άλλα λόγια σημαίνει ότι χρειαζόμουν έναν ναυπηγό για να το φτιάξει. Οι προπαγανδιστές όμως του καθεστώτος, διέδιδαν ότι “τα πλοία είναι φανταστικά οχήματα που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αυτοί δε, που λένε ότι είναι ναυπηγοί, είναι απλά απατεώνες και είναι απόλυτα βέβαιο ότι κάποια στιγμή όλοι τους θα συλληφθούν και θα εκτελεσθούν, γιατί με αυτά που διαδίδουν περί ναυπήγησης πλοίων, βλάπτουν το καθεστώς.”

Στην αρχή αντέδρασα. Μα τι λένε; Τι θα πει “φανταστικό όχημα”; Στο κάτω-κάτω, έχω και αποδείξεις ότι τα πλοία υπάρχουν. Ο πατέρας μου ήρθε με πλοίο δύο μηνών βρέφος από τη Σμύρνη στον Πειραιά, εγκαταστάθηκε στη Δραπετσώνα και η γιαγιά μου ίσα-ίσα που πρόλαβε να περάσει με πλοίο από τη Σμύρνη απέναντι στη Χίο, για να γεννήσει τη μητέρα μου. Άρα τα πλοία υπάρχουν, γιατί αν δεν υπήρχαν, δε θα υπήρχα σήμερα ούτε εγώ. Έτσι δεν είναι; Θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος που θα είχε γεννηθεί από άλλους γονείς και που θα ζούσε σε άλλο τόπο και που όλο αυτό θα πει με τη σειρά του ότι τώρα εσύ δεν θα διάβαζες αυτό το κείμενο, γιατί πολύ απλά, όντας ανύπαρκτος, δεν θα το είχα γράψει.

Όπως όμως κυλούσαν αργά τα χρόνια κι έφευγε γρήγορα ο καιρός, δεν έβλεπα πλοία να φεύγουν για αλλού και είχα αρχίσει να πιστεύω ότι μπορεί οι προπαγανδιστές να έχουν δίκιο. Συνέβη δε και ένα περιστατικό που βοήθησε στο να γίνω θύμα της προπαγάνδας. Είχα κλείσει μία συναυλία στη Μύκονο και καθώς όλα στο νησί που ζούσα κινούνταν με έναν δικό τους εξωπραγματικά χαλαρωτικό και αργό ρυθμό, όταν έφτασα στο λιμάνι του Πειραιά για να πάρω το πλοίο και να πάω στη Μύκονο, το πλοίο ήταν ...άφαντο!
Δεν είχα χάσει ποτέ μέχρι τότε πλοίο, αεροπλάνο, τραίνο, λεωφορείο και ήμουν/είμαι πάντοτε συνεπής στα ραντεβού μου. Τι θα σκεφτόταν τώρα η μπάντα μου; Ότι τους έστησε ο αρχηγός;

Είχα γίνει έξω φρενών αλλά σε τι ωφελούσε; Μωρέ λες να έχουν δίκιο; Λες να πρόκειται όντως για “φανταστικά οχήματα”; Τι να πω; Δεν αποκλείεται!  Έκανα και μία ενδιαφέρουσα γνωριμία σε εκείνο το νησί που ζούσα, με έναν «ανερχόμενο τότε»    σκηνοθέτη, με τον οποίο γίναμε πολύ καλοί φίλοι και μπήκα  σε έναν καινούργιο κύκλο που μου προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον.
Η συμμετοχή μου στα γυρίσματα των ταινιών του, η βουτιά μου στον κόσμο των synthesizers, η μουσική που έγραφα για τις ταινίες του, τα συχνά ταξίδια στα διάφορα κινηματογραφικά festivals, μου απέσπασαν το ενδιαφέρον και όλα αυτά τα περί πλοίων τα είχα ξεχάσει.

Το πρόβλημα όμως της πυρηνικής έκρηξης –που φυσικά δεν έπαψε να υπάρχει- επανήλθε αργότερα και η μετανάστευσή μου άρχισε να γίνεται περισσότερο ορατή και αναγκαία από πριν, αλλά στις καινούργιες μου τώρα γνωριμίες, δεν υπήρχαν ναυπηγοί. Υπήρχαν σκηνοθέτες, ηθοποιοί, φωτιστές, ηχολήπτες, μουσικοί, σεναριογράφοι, μοντέρ, αλλά ναυπηγός κανένας. Πώς διάολο είχα ξεκοπεί έτσι;

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν είχα άλλη επιλογή από το να μάθω να κολυμπάω και ας διέδιδαν οι προπαγανδιστές του καθεστώτος ότι “η κολύμβηση είναι μία άχαρη και απεχθέστατη τέχνη”. Ξεκίνησα λοιπόν τα μαθήματα κολύμβησης στα διαλείμματα των γυρισμάτων, αλλά και στη διάρκεια των ταξιδιών. Δεν τα διέκοψα ούτε στην Κοπεγχάγη που βρέθηκα εκεί μερικούς χειμώνες, γιατί πάντα χειμώνα πηγαίνω εκεί τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Συνέχιζα λοιπόν τα μαθήματα και καθώς η κατάσταση στο νησί γινόταν ολοένα και περισσότερο αφόρητη εξ αιτίας του τυραννικού καθεστώτος, προετοίμαζα τον εαυτό μου για τη μετανάστευση και ταυτόχρονα “έψαχνα” να εντοπίσω την καινούργια μου πατρίδα.   Η φυγή θα χρειαζόταν καθοδηγητή, πρώτες ύλες, ανθρώπους, προσπάθεια και αντίληψη.

Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, εντόπισα μία πατρίδα που έμοιαζε με τον τόπο που ζούσα, αλλά είχε μία διαφορά στο κλίμα και στις συνθήκες. Εξέπεμπε ένα μυστήριο και μία γοητεία που με τρέλαινε στην κυριολεξία.
Ήταν όμως ανάγκη να φτιάξω μία καινούργια προσωπική ιστορία, να ξεχάσω το παρελθόν για να μη με κυνηγάει και να κρατήσω μόνο μία σκιώδη ανάμνηση απ’ αυτό, που θα με βοηθούσε να αφυπνιστώ όταν θα ερχόταν ο καιρός. Έθεσα λοιπόν σε προσωρινή αδράνεια τα όργανα που με βοηθούσαν να επιβιώνω και όταν ήρθε ο καιρός, τα συνέδεσα με τη σκιώδη ανάμνηση και προετοιμάστηκα για την τελική δραστηριοποίηση της μετανάστευσης.

«Θα το κάνω».
«Ποιο;».
«Θα πέσω στη Θάλασσα».
«Μα χρωστάς ακόμα μαθήματα».
«Σκασίλα μου. Θα πέσω».
«Θα πνιγείς».
«Μωρέ θα πέσω σου λέω».

Και έπεσα, και έμαθα να κολυμπάω και δεν πνίγηκα!
Εγκαταστάθηκα στο καινούργιο νησί και προσαρμόστηκα στις τοπικές συνθήκες. Είμαι βλέπεις και τύπος επικοινωνιακός. Με βοηθάει πάρα πολύ σ’ αυτό ο Ερμής μου στον Τοξότη. Η Αφροδίτη στον Σκορπιό, μου φρενάρει λίγο την εξωτερίκευση, αλλά το παλεύω το πράγμα.

Όπως λοιπόν ο πατέρας μου στη Δραπετσώνα, έτσι κι εγώ, πήγα “βρέφος” εκεί. Όπως και εκείνος, δεν ήξερε πού τον πάνε, έτσι και εγώ, δεν ήξερα πού με πάει η ζωή, αλλά η διαφορά είναι ότι εγώ είχα μνήμες από την προηγούμενή μου πατρίδα, ενώ εκείνος δεν είχε. Έπρεπε επίσης και ήθελα πάρα πολύ, να εξερευνήσω τον καινούργιο τόπο, για να ξέρω πού βαδίζω, πού πατάω και πού βρίσκομαι. Διατηρώντας έτσι το σύνολο της μέχρι τότε γνώσης στη συνείδησή μου, ανέλαβα σαν ένας άλλος Κρο-Μανιόν, όλη την ευθύνη της δικής μου εξέλιξης, αλλά και του νησιού μου, γιατί…

Εκεί, υπήρχε προσφορά και σκέψη, που σε έκανε να λες: “Τι περισσότερο μπορώ να κάνω;”  (Προσπάθεια για την Ποσότητα).
Εκεί, υπήρχαν εξηγήσεις για το κάθε τι. Υπήρχε ειλικρινής αφοσίωση που σε έκανε να λες: “Τι άλλο μπορώ να κάνω;” (Προσπάθεια για το Διαφορετικό).
Εκεί, ήταν υπέροχα και δε σε ένοιαζε αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν πλοία. Εκεί, υπήρχε ισορροπία και εύλογη πληρότητα αγαθών.
Η λογική ήταν πειστικότατη και το συναίσθημα θριαμβευτικό. Εκεί, τα μαθήματα κολύμβησης ήταν ελεύθερα και οι σχολές ναυπηγικής ήταν δωρεάν από το κράτος. Εκεί, μάθαινες να κολυμπάς όχι από ανάγκη για να φύγεις, αλλά επειδή  υπήρχε μία εξοικείωση με το νερό. Μάθαινες να κολυμπάς όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή το ήθελες. Εκεί, οι ναυπηγοί ήταν άνεργοι και τα πλοία ήταν μονίμως δεμένα στα λιμάνια, γιατί δεν ήθελε κανείς να φύγει. Εκεί, τα πλοία ήταν υπαρκτά μεν, περιττά δε, γιατί δεν είχαν πού να πάνε!

Εκεί όμως, ήταν ένας κόμβος για να ξεκουραστώ, γιατί θα συνέχιζα να κολυμπάω κι αυτό επειδή κάποια στιγμή θα γινόταν και εδώ μία πυρηνική έκρηξη που θα με ανάγκαζε να μεταναστεύσω ξανά.
Οι προφήτες με τα λυπημένα μάτια που φάνηκαν στη ζωή μου άλλη μια φορά, με προειδοποίησαν ξεκάθαρα:
«Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να ψάξεις για καινούργια πατρίδα».
«Πότε ρε παιδιά;».
«Όταν οι χάρτες θα βρεθούν ο ένας πάνω στον άλλον».

Δείχνει αστείο να εξαρτάται η παραμονή σου στο νησί που αγαπάς, από δύο χάρτες, αλλά τελικά σε διαβεβαιώνω ότι τα πράγματα έγιναν έτσι όπως τα είπαν οι προφήτες με τα λυπημένα μάτια.
Ξύπνησα ένα πρωί και βρήκα πάνω στο γραφείο δύο αστρολογικούς χάρτες τον ένα πάνω στον άλλο. Κανείς από αυτούς δεν ήταν δικός μου, γιατί ο δικός μου ήταν δίπλα τους και ήταν μόνος του.
Το βραδάκι, είχα ήδη προωθηθεί στο λιμάνι και άκουγα τους τελάληδες να διαλαλούν τα δρομολόγια των πλοίων της επόμενης ημέρας που είχαν ήδη ενεργοποιηθεί. Τώρα όμως, έχω μάθει να κολυμπάω και αν τυχόν το πλοίο βουλιάξει, έχω την υποχρέωση να πιαστώ ακόμα και από τα μαλλιά μου –που λέει ο λόγος- προκειμένου να επιβιώσω. Και πρέπει να επιβιώσω όχι επειδή σε ψάχνω και δε σε βρίσκω, αλλά επειδή όλα μου τα τραγούδια τα γράφω για σένα, επειδή είσαι συνέχεια στο μυαλό μου και επειδή όταν θα φτάσω στην ακτή του νησιού σου, θα αποκτήσει επιτέλους νόημα ο παφλασμός των κυμάτων μου.

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Γιώργος Μπιλικάς

Το Σύμπαν δεν μας στέλνει τους ανθρώπους που θέλουμε. Μας στέλνε... περισσότερα






Επιδημία Ανθρώπων!

Γιατρέ μου…

Ο Δολοφόνος του …Ονείρου!

Ο Κολόμβος Δεν Ήμουν Εγώ

Ο Χάρος

Δεν Υπάρχει Λόγος...

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Επαναστάτρια του εαυτού μου

Μαρύσα Παππά (2#x_2)




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.