Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Λάμψεις

Α
Α


«Δε θέλω να ξέρουν οι άλλοι για μας. Όχι ακόμα τουλάχιστον».
Έτσι του είπε και σκέφτηκε να το σεβαστεί χωρίς να της ζητήσει εξηγήσεις, παρ’ όλο που αυτό τον δυσκόλευε πολύ.
Όταν ας πούμε ήταν μαζεμένη η παρέα ολόκληρη, δεν τους ήταν εύκολο να κανονίζουν μπροστά στους άλλους τι θα κάνουν και που θα πάνε μετά, αφού υποτίθεται ότι δε συνέβαινε κάτι ιδιαίτερο μεταξύ τους.
Φρόντιζαν βέβαια να κανονίζουν από πριν, αλλά κι αυτό δεν ήταν πάντα εφικτό, γιατί αν συνέβαινε κάτι ξαφνικό, ήταν δύσκολο να συνεννοηθούν εκείνη τη στιγμή.

Έτσι συνέβη και εκείνο το βράδυ. Μετά την καθιερωμένη συνάντηση της Παρασκευής στο cafe της οδού Αιόλου, βρέθηκαν για φαγητό στο Palmier του Παγκρατίου δίπλα στο Caravel και αναγκάστηκαν να πουν καληνύχτα.
Μπήκε σε ένα ταξί για να γυρίσει στο σπίτι του, ενώ εκείνη είχε φύγει με το αυτοκίνητό της μερικά λεπτά νωρίτερα.
Οι ρόδες έκαναν τη δουλειά τους. Κύλησαν και απομάκρυναν τον έναν από τον άλλο. Πλησιάζοντας προς την Εθνική Άμυνα της έκανε μία κλήση:

«Μωρό μου…».
«Δεν έπρεπε να φύγεις…».
«Μα δεν ήθελα να φύγω. Επί τέλους πρέπει να λήξει αυτή η ιστορία. Τι θα πει δε θέλεις να το ξέρουν; Θα δίνουμε λογαριασμό στο τι κάνουμε και με ποιον είμαστε; Και στο κάτω-κάτω, αυτό με προσβάλλει. Δε θέλεις να ξέρουν ότι είσαι μαζί μου;».
«Αυτό αφορά τα προσωπικά μου και δεν έχει να κάνει με σένα, αλλά έχεις δίκιο. Θα τους το ανακοινώσουμε».
«Πού είσαι;».
«Στη Λεωφόρο Αθηνών. Μετά την πλατεία Καραϊσκάκη, στο πρώτο βενζινάδικο».    «Έρχομαι».

Είχε αρχίσει να βρέχει, το ταξί έστριψε επί τόπου, κατέβηκε τη Μεσογείων και καθώς δεν είχε κίνηση, σε λίγα λεπτά  την είχε στην αγκαλιά του.

«Πού θέλεις να πάμε;».
«Στο σύμπαν μωρό μου. Στο σύμπαν».

Η βροχή δυνάμωσε εντυπωσιακά, αλλά βρήκανε άσυλο σε ένα πάρκο και μέσα από το αυτοκίνητο χάζευαν τη βροχή καθώς έπεφταν οι κεραυνοί και καθώς οι μεγαλειώδεις αστραπές έριχναν σκιές πάνω στους ήχους και έβγαζαν λάμψεις για τους πολεμιστές και για τους πρόσφυγες, για τους στρατιώτες, για τους μπερδεμένους και για τους ανήσυχους.
Κοιτούσανε τις αστραπές, και κάθε φορά που ακουγόταν μία βροντή, κούρνιαζε στην αγκαλιά του φοβισμένη ενώ οι αστραπές έβγαζαν λάμψεις για τον επαναστάτη και για τον άτυχο, για τον μοναχικό και για τον απαρνημένο, για τον τραυματισμένο  και για τον απόβλητο.

Ανάμεσα σε αυτό το τρελό σφυροκόπημα της βροχής, ο ουρανός έσπερνε τα ποιήματά του και ο ήχος από τους κεραυνούς, τα σκόρπιζε μακριά, αφήνοντας μπροστά στα μάτια τους λάμψεις για τους τρυφερούς εραστές, για τους προστάτες του νου, για τους ποιητές, για τους ζωγράφους, για τους τραγουδιστές και για τους τροβαδούρους.

«Αυτές οι λάμψεις ήταν για μένα».
«Είσαι ψώνιο γλυκέ μου;».

Μέσα στην απέραντη νύχτα, η βροχή ξετύλιγε παραμύθια για τις ξεγυμνωμένες απρόσωπες μορφές και οι αστραπές έστελναν λάμψεις για τον κουφό, για τον τυφλό και για τον μουγκό. Για τη μάνα, για την πόρνη, και για τον παράνομο. Για τον δολοπλόκο, για τον κουτσομπόλη και για τον άνανδρο. Για τον αλυσοδεμένο και για τον ξεγελασμένο.
Αν και η ομίχλη σιγά-σιγά διαλυόταν, οι αστραπές πέφτανε σαν βέλη στέλνοντας λάμψεις σε όλους, εκτός από τους καταδικασμένους, τους ηλίθιους και τους ανόητους. Λάμψεις για τους κατηγορημένους, για όσους έχουν ξεμείνει, για αυτούς που πονούν και για αυτούς  που ψάχνουν τον δρόμο τους χωρίς να μιλάνε. Λάμψεις για το θύμα, για τον θύτη και για κάθε τρυφερή ψυχή που δεν ξέρει να βλάπτει. Λάμψεις για τους εραστές με τη μοναχική καρδιά, για τα μηχανήματα που κλέβουν τις φωνές, για τα μηνύματα, για τις εισερχόμενες κλήσεις και για τις σιωπές που λένε περισσότερα από τα λόγια.

«Θυμάσαι εκείνον τον χειμώνα, τότε που φιληθήκαμε για πρώτη φορά;».
«Θυμάμαι ναι. Ήταν βράδυ αργά».
«Τι ώρα ήταν;».
«Έχει σημασία;».
«Σφίξε με επάνω σου. Μόνο αυτό έχει σημασία…».

Λάμψεις για τα βουρκωμένα μάτια, για τα τελευταία φιλιά και για τα σφιγμένα χείλη. Λάμψεις για όσους πρέπει να επιστρέψουν, για όσους δεν ξεκίνησαν ποτέ και για όσους ήδη ταξιδεύουν.

«Έλα... Θέλεις να γυρίσουμε; Θα σε πάω στο σπίτι».

Λάμψεις για τα λόγια που δεν ειπώθηκαν, για τα κορμιά που δεν ενώθηκαν και για τις σκέψεις που μείνανε σκέψεις. Λάμψεις για τις αποφάσεις που πάρθηκαν και για αυτές που δε πάρθηκαν. Λάμψεις για αυτά που ζήσανε και για αυτά που δε ζήσανε. Για τα χείλη που δεν άγγιξαν το δέρμα, για τα χέρια που δε ταξίδεψαν στων ρούχων τα υπόγεια και για τις κραυγές της ψυχής. Λάμψεις για τη λέξη που δεν της είπε και για τους χίλιους τρόπους. Λάμψεις για τον λυγμό που πνίγηκε, για αυτά που λατρέψανε, για αυτά που μισήσανε και για την ανάγκη να χρειάζεσαι κάποιον.

«Πριν σε φιλήσω για καληνύχτα, θέλω να σου πω ότι δεν θέλω να χωρίσουμε ποτέ και για κανέναν λόγο. Θέλω να προσθέτω στη ζωή μας στιγμές από τις μέρες μας και τις νύχτες μας…».
«Κι εγώ το θέλω».
«Μου λες αλήθεια;».
«Ασφαλώς. Απόψε, κανένας ποιητής δε θα βρίσκει στίχους να γράψει για την καλή του».
«Γιατί;».
«Μα δε βλέπεις; Τους έχω μαζέψει όλους μέσα μου, που σ’ έχω στην αγκαλιά μου».

Λάμψεις, γιατί μόνοι μας διαλέγουμε τον δρόμο που τραβάμε στη ζωή…

Υ.Γ. Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του μέλους "Οι Προφήτες με τα Λυπημένα Μάτια".

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Γιώργος Μπιλικάς

Το Σύμπαν δεν μας στέλνει τους ανθρώπους που θέλουμε. Μας στέλνε... περισσότερα






Noir καλοκαιρινά βράδια

2 Απριλίου, παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου

Η λάμπα με το Αλτσχάιμερ

Στα όρια

Το ιπτάμενο πλοίο του παππού

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει...

Αχιλλέας Αχιλλέως | ΑντίΛογος




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.