Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Αγαπημένη μου φορμόλη

Α
Α
Περπατώ στο προαύλιο του νοσοκομείου. Το μυαλό μου βρίσκεται εδώ και ώρα στο δεξί μου μαστό, σε ένα συγκεκριμένο τεταρτημόριο της 9ης μοίρας. Προσπερνώ γυναίκες που μεταφέρουν νεογέννητα κι άλλες που βρίσκονται σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.
Τα σύννεφα πάνω από το Ίδρυμα, κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου με τη στασιμότητά τους. Νομίζω ότι περπατάω αιώνες μέχρι να φθάσω στο τμήμα υπερήχων κι ότι κατά έναν περίεργο τρόπο το καθαρό βάρος της ηλικίας μου δε θα πρέπει να ξεπερνάει τα δεκαπέντε χρόνια.

Η λέξη χρόνος να κλιθεί μαζί με το ρήμα έχω.
-Έχω χρόνο,έχεις χρόνο, ακούω μια μητέρα να φωνάζει στο κοριτσάκι της, περιμένοντας για μαστογραφία. Ο ήχος του ονόματός μου αντιλαλεί πάνω στους διαδρόμους κι επιστρέφοντας γαργαλά τα κιτρινισμένα μουστάκια του συνοδού μιας κυρίας.
Μπαίνω,αν και νιώθω πως εδώ και ώρα έχω ξεχάσει κάπου κρεμασμένη, σαν παλτό, την ψυχή μου.

Το δωμάτιο του υπογείου φωτίζεται ασπρόμαυρα από εκείνο το μηχάνημα που έχει απλώσει ως πλοκάμι το ένα του γλιστερό άκρο πάνω στο στήθος μου, ενώ το άλλο του μέρος είναι συνδεδεμένο με μια οθόνη. Μου θυμίζει την πρώτη τηλεόραση που έφερε στο σπίτι ο πατέρας όταν ήμουν τεσσάρων και την ακούμπησε πάνω στη singer ραπτομηχανή της γιαγιάς, μη βρίσκοντας πουθενά αλλού μέρος κατάλληλο.
Γυρίζω δεξιά το κεφάλι και βλέπω μέσα μου, όσα η περιορισμένη μου όραση μου αρνείται. Γύρω μου κρατικοί ξεφτισμένοι τοίχοι κι ένας ιατρός-χταπόδι που ιδρώνει μονολογώντας: “Δεν είναι δυνατόν”. Όλα είναι δυνατά, απαντά ο εγκέφαλος στήθος.

Ανοιγοκλείνω τα μάτια και το δωμάτιο γεμίζει από ανθρώπους μου, που εισβάλλουν. Ποιος είπε ότι δε παραβιάζεται ο αιθέρας; Πρώτος μπαίνει ο γιος μου. Στέκεται σε απόσταση με μάτια βουρκωμένα,όπως τότε που ήταν μωρό και τα σφούγγιζε με τις μπουνίτσες του. Τον ακολουθεί η μάνα μου αμίλητη, γεμάτη με ενοχές ότι έφταιγαν οι ορμόνες που πήρε για να μη με χάσει κι από το ταβάνι αόρατες σκάλες κατεβάζουν τον πατέρα. Τα σφιγμένα του χείλη δείχνουν ότι αρνείται να καταλάβει τι συμβαίνει. Τοποθετώντας τα χέρια πίσω στη μέση, βηματίζει στον αέρα νευρικά. Τελευταία, άσπρη σαν μαρμάρινο άγαλμα η αδερφή μου,με χαϊδεύει στο χέρι και κοιμάμαι σαν μωρό.

Μου αλλάζουν δωμάτιο. Από πάνω μου κρέμονται άπειρα μάτια διαφορετικού σχήματος και χρώματος σαν περιστρεφόμενα mobile παιδικής κούνιας.
Αφήνομαι στους πράσινους που δε μιλάνε να με σπρώξουν μέσα σε μια χοάνη. Στην θέση του στόματός τους, υπάρχει ένα γαλάζιο ορθογώνιο χαρτί απ' όπου ακούω μόνο την ανάσα τους κι όσοι φορούν μυωπικά γυαλιά είναι θαμπωμένα.
Ψηλαφίζω τα στήθη μου και με ανακουφίζει η αίσθηση του βάρους τους στις παλάμες μου. Είναι ακόμη εδώ, δικά μου.

Πολλές αναρίθμητες επαναλήψεις δράσεων κι αντιδράσεων γεννούν αυτό που αποκαλώ συνήθεια. Συνοδεία της, οδηγούμαι εν βρασμώ σε απραξία, ως απρόθυμη θεατής σε μια ζωή που κάποιοι ονομάτισαν δική μου.
Ακινητοποιημένη και διχασμένη ακόμη και στην ακοή, συναίνεσα στην αιχμαλωσία μου, υπογράφοντας.
Ακούσματα μαγνητικών ήχων με απομακρύνουν από κάθε έννοια αρμονίας κι ονείρου. Διπλή παρατηρητικότητα και βγαίνω έξω από αυτό που κάποτε ονόμαζα εαυτό, ως άψυχη ύλη, σκέτη, κεφάλι, χέρια, σώμα και πόδια. Καταλαβαίνω τελικά την υπαρξιακή διαφορά του αόριστου με το οριστικό άρθρο, σαν επαναλαμβάνω από μέσα μου άπειρες φορές τις φράσεις “ένας άνθρωπος”, “ο άνθρωπος”. Είμαι απλά “ένας” άνθρωπος αόριστος, δηλαδή μπορεί και να μην υπάρχω ή και να υπάρχω σε ένα ταξίδι έλξης κι άπωσης με αδιάφορα τα πρόσημα των συν και πλην.

Όλα τώρα ένα τεράστιο μεταλλικό ίσον, πάνω και κάτω μου.
Τα ροδάκια του φορείου στριφογυρίζουν βγάζοντας ήχους σα καμπανάκια. Ανεβοκατεβαίνουμε ορόφους και μπαινοβγαίνουμε σε δωμάτια γεμάτα μηχανήματα. Όλα τα αντικείμενα που συναντώ έχουν σχήμα στήθους. Η γλάστρα έξω από το δωμάτιο ενός ασθενή, το σοκολατάκια που ξετυλίγει για να φάει μια νοσοκόμα, ο σκούφος που φοράει ένας επισκέπτης. Υποκειμενική προσοχή, μετάφραση των δεδομένων.
Πόσο γελοίο φαντάζει αυτό το “Σας μιλάω αντικειμενικά”...
Σηκώνω το μισό μου σώμα και κάθομαι. Τα δυο περιστέρια μου πίνουν υγρό μέσα σε δυο γούβες που μοιάζουν με αυγοθήκες. Ταξιδεύω μέσα σε κάποιο υποβρύχιο κι οι θόρυβοι που επαναλαμβάνονται ρυθμικά είναι fado τραγούδια που λένε τα θηλαστικά της θάλασσας, για εμάς τα στεριανά.
Αφήνομαι στη ροή, τι άλλο μπορώ να κάνω; Με τοποθετούν δεξιά κι αριστερά, με γυρνούν και με τραβούν, μου τα ζουλάνε βάναυσα σαν πλαστελίνες επαναχρησιμοποιημένες.

Ανοίγω τα χέρια μου να πετάξουν μακριά τα φτερωτά μου στήθη. Οι ψυχροί διάδρομοι γεμίζουν άσπρα πούπουλα κι άνθρωποι με πράσινες πισωδεμένες ρόμπες βρίσκουν δύναμη να σηκωθούν απ' τα κρεβάτια της ανάνηψης σέρνοντας πίσω τους φιάλες οξυγόνου.
-Τι κάνετε, με ρωτά ο Γιάννης του χειρουργείου.
-Αποχαιρετώ, του απαντώ.
Χαμογελάει, νομίζοντας ότι έχω χιούμορ και μου χορηγεί την προ νάρκωση. Ξυπνώ, αλλά κοιμάμαι. Δυο χέρια τεράστια, κουπιά βάρκας φαλαινοθηρικού με καταδιώκουν μανιωδώς, καλυμμένα με γάντια, με τυλίγουν με γάζες σα μούμια.
Προσπαθώ να ψηλαφίσω τη θέση του κενού. Δε ξέρω αν το αντέχω. Επανέρχεται η Άλλη. Αυτή όλα τα μπορεί. Το κάνει. Χώνεται βαθιά δεξιά. Σκαλίζει. Κάτι τραβά με δύναμη προς τα έξω.
-Δεν είναι δικό σου αυτό, ε, με ρωτά;

Τελικά τι είναι η πληρότητα; Όταν εξαλείφουμε ή όταν το αποδεχόμαστε; Δε ξέρω τι να απαντήσω στη θέα αυτού του γεμάτου βλέννες μορφώματος. Ποιος αγαπάει ένα άσχημο παιδί εκτός από την ίδια του τη μάνα;
-Δικό μου είναι, αλλά αγνώστου πατρός, του απαντώ.
-Το θέλετε ή να το βγάλω, με ρωτάει κουνώντας μπροστά στα μάτια μου, τα δάχτυλα λαβίδες του.
Ζωή ή θάνατος; Ανεβαίνουν σπειροειδώς αλληλοσυμπληρούμενα, φλερτάροντας διαρκώς μεταξύ τους.
-Πέτρα που πέφτει στον βυθό δε ματαγυρνάει, ακούω τη γιαγιά Αναστασία.
-Η γιαγιά μου έχει πεθάνει, ρωτώ και με κοιτούν με ανησυχία.
-Τι είπατε, ψελλίζουν κάνοντας νόημα στην αναισθησιολόγο.

Βλέπω θολά.
-Ποιος είστε, ρωτώ.
-Ο Dr. Φόβος, μού απαντά κι απομακρύνεται ενοχλημένος.


ΑΠΟΨΕΙΣ

Η απουσία σου από τo enfo αισθητή

ήταν άραγε αυτή η περιπέτεια η αφορμή; Αλλά για να μας γράφεις και πάλι σημαίνει πως η ανηφοριά σου πάει καλά. Τι να πούμε τώρα εμείς; Ότι α... »

Σε ευχαριστώ πολύ.

Όλα θα πάνε καλά. »

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Φιλιέττα Μιχαλακάκου






Μαμά, σου έρχομαι

Καρκίνος

Νιώσε κάθε συναίσθημα ελεύθερα, δικό σου είναι!

Έφυγες νωρίς...

Ο καρκίνος του μαστού δεν κάνει διακρίσεις

Πάνω από όλα η υγεία

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Ζήσε

Ράνια Κ.




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.