Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Το μακρύ χέρι του Καραγκιόζη

Α
Α
Φοβάμαι εις έναν Θεό
Το σύμβολο της πίστεως είναι το ευρύτερα γνωστό και ως "Πιστεύω".
"Πιστεύω εις έναν Θεό...", ο οποίος Θεός, σύμφωνα με τις Γραφές "αγάπη εστί", αγάπη είναι, δηλαδή, όπως διακήρυξε ο Χριστός. "Μη φοβού, μόνον πίστευε...", "εις τι εδίστασας, ολιγόπιστε". Κομμάτια του Ευαγγελίου. Αν υπήρχε μια αόρατη ζυγαριά, στην μία της άκρη θα έστεκε η πίστη στην αγάπη και στην άλλη η ολιγοπιστία, ο φόβος. Κι όμως, η κουλτούρα χρόνων από οικογένειες και σχολεία, από ιεράρχες, δασκάλους και γονείς είναι για Θεό τιμωρό του "κακού παιδιού", του "αδιάβαστου μαθητή", "του αμαρτωλού". Στα κιτάπια της Ορθοδοξίας αναφέρεται η δημιουργία του ανθρώπου "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν" της ανώτερης δύναμης, μόνο που ήταν ευκολότερο για τον "πιστό" να αντιστρέψει το καθρέφτισμα και την ομοιότητα, δίνοντας δικές του ιδιότητες σ' αυτό που λέει πως λατρεύει και διακονεί. Ήρθε ο Χριστός στον κόσμο και δίδαξε ταπείνωση, γεννήθηκε σε φάτνη ζώων, συναναστράφηκε με αλλόθρησκους, με πόρνες και τελώνες, πλάτυνε τους ορίζοντες και τον στενό χώρο, την στενοχώρια, συν-χωρώντας. Δύσκολα πράγματα. Πιο απλό είναι το ανάθεμα στο διαφορετικό, ο φόβος μην μας πάρουν ό,τι έχουμε, σπίτια, αυτοκίνητα και κινητά, γη και πατρίδα.

"Φοβάμαι εις έναν Θεό...", το σύμβολο της απιστίας των δήθεν ταπεινών. Αφού τον φοβάμαι εγώ, καθώς έτσι έμαθα απ' της μάνας μου την κοιλιά, να τον φοβάστε κι εσείς. Θα ρίξει ανάθεμα, φωτιά και θα σας κάψει, αφού έτσι θα έκανα κι εγώ αν ήμουν θεός. Αν ήμουν ντόπιος θεός θα έδιωχνα τους ξένους, αν ήμουν ξένος θεός θα έδιωχνα τους ντόπιους, αν ήμουν δεξιός θεός θα έκαιγα με πυρ τους αριστερούς και τον "κομουνιστικό κίνδυνο", θα βασάνιζα, θα εξόριζα, αν ήμουν αριστερός θεός θα έπαιρνα εκδίκηση για τον εμφύλιο και τον Γράμμο, θα έβγαζα κονσερβοκούτια, πού να κρυφτούν; Αν ήμουν κεντρώος θεός θα έπαιρνα δάνεια, θα έδινα σε όλο τον κόσμο, σε δεξιούς και αριστερούς, θα γλεντούσαμε μαζί και όταν θα εμφανίζονταν κανένας να τα ζητήσει πίσω θα τα διέγραφα ή θα γύριζα στην δραχμή, άμα λάχει. Αφού θα ήμουν θεός, όπως είπα, ο θεός του δικού μου νομίσματος!

Στην ζούγκλα και στην έρημο, στις σπηλιές και στις κουφάλες,
με τον Μόγλη και τον Ταρζάν

Σκέψου ότι υπάρχει μια άγνωστη, μικρή και ασήμαντη χώρα της Αφρικής, στα βάθη της ζούγκλας ή στις άκρες μιας ερήμου, με τραγικές συνθήκες ζωής, χρόνιο εμφυλιοπολεμικό κλίμα, αρρώστιες, ασιτία, εξαθλίωση και ζητάει δάνειο απ' την δική μας. Έστω ότι η χώρα μπορεί και το δίνει. Συμφωνεί η κυβέρνηση και σύσσωμη η αντιπολίτευση, ίσως για πρώτη φορά στα χρονικά, ανοίγουν οι κάνουλες και σε συνεργασία με τράπεζες και "μεγάλα συγκροτήματα" δίνουν ρευστό, ανοικοδομούν σταδιακά το πτωχευμένο κράτος, αλλά και εξοπλίζουν τις αντιμαχόμενες πλευρές, μέχρι να επικρατήσει μία απ' τις δύο. Ακόμα και μετά την λήξη του εμφυλίου, συνεχίζεται ο δανεισμός και η οπλική βοήθεια του ενιαίου, πλέον, κράτους, το οποίο συνορεύει με άλλα κράτη που επιβουλεύονται τα εδάφη του. Εν τω μεταξύ, πολλοί απ' τους συμπατριώτες μας πηγαίνουν, κατά την διάρκεια των παγερών χειμώνων μας, στα ξενοδοχεία επίλεκτων σημείων του εν λόγω φανταστικού τόπου, για ξεκούραση και μαυρισματάκι! Πολλοί δικοί τους δουλεύουν εδώ.

Περνάνε τα χρόνια, τρέχουν τα επιτόκια, αδυνατούν να πληρώσουν οι μέχρι χτες "φιλήσυχοι μαύροι". Ξάφνου, ένα πρωί, σκάει ένα πρωτοσέλιδο με τον τίτλο:
"Τα λεφτά μας τώρα! Ζουν σε βάρος μας οι αράπηδες".
Πόσοι από μας θα συμφωνούσαν, πόσοι όχι, πόσοι θα απαιτούσαν εξαφάνιση από την Γη των γαλουχημένων σκλάβων, αυτών που τόλμησαν να εξαπατήσουν τους απογόνους του Περικλέους, του Σωκράτη, του Λεωνίδα και του Αλέξανδρου και πόσοι θα έλεγαν "Ήρεμα ρε παιδιά. Άνθρωποι είναι και αυτοί, που μάλιστα μέχρι χτες πολεμούσαν μεταξύ τους, πέθαιναν από γρίπη και ελονοσία, δεν είχαν να φάνε. Ας κοπεί κάτι απ' την πολυτελή ζωή μας, ας κάνουμε λίγη υπομονή. Στο κάτω-κάτω, υπογράφουν για δεκαετίες για τα χρέη τους... με τόκο." ;
Ακόμα περισσότερο, τι φαντάζεστε πως θα αποκρίνονταν η πλειοψηφία μας σε ένα φανταστικό δικό τους πρωτοσέλιδο που θα προέτρεπε να προχωρήσουν σε στάση πληρωμών και επιστροφή στο εθνικό τους νόμισμα, λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων;

Με την κατάλληλη "καθοδήγηση" και "ενημέρωση", πιστεύω πως ο μέσος συμπατριώτης μας θα ήταν τουλάχιστον υπέρ του εμπορικού εμπάργκο σε βάρος "αυτών που πληρώνουμε, αυτών που μέχρι χτες ζούσαν στις σπηλιές και στις κουφάλες, σαν τον Ταρζάν και τον Μόγλη". Διαφωνείς ή νιώθεις πως τα αισθήματα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης θα διαπερνούσαν το είναι μας, μπροστά στην αδυναμία του άλλου;

Σκιές θεάτρου σε θέατρο σκιών
Κάποτε, στα χρόνια της εφηβείας του παρανοϊκού, μετέπειτα ηγέτη του εθνικοσοσιαλιστικού χουλιγκαναριού της Γερμανίας, Χίτλερ, σε μια απόπειρά του να εγγραφεί στην αντίστοιχη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης κρίθηκε ακατάλληλος. Το ανώμαλο πνεύμα αυτού που αιματοκύλησε την Ευρώπη είχε καλλιτεχνικές ανησυχίες, έχοντας προλάβει ήδη να σχεδιάσει το κάστρο που υιοθέτησε ως λογότυπο η Disney! Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαν δεχτεί τον Αδόλφο οι Αυστριακοί κουλτουριάρηδες; Λες να παρουσίαζαν εκθέσεις ζωγραφικής, στην εποχή μας, οι Μιχαλολιακοκασιδιάρηδες, αντί να επιδίδονται σε πογκρόμ κάθε μορφής και φύσεως; Λες να ήταν θαμώνες γκαλερί, παίρνοντας έμπνευση και να ύψωναν το δεξί χέρι, μεν, αλλά κρατώντας πινέλο για να δημιουργήσουν τοπία, δε; Πιθανόν...

Πιστεύεις, στ' αλήθεια, πως είναι αναντικατάστατοι απ' τους καιρούς οι Μουσολίνηδες, οι Στάλιν και οι Λένιν, οι Τσαουσέσκου, οι Παπαδοπουλοπαττακοϊωαννίδηδες, Οι Μεταξάδες, οι Σαντάμ, οι Οσάμα, οι Πούτιν, οι Ομπάμα, οι Τσιπροπαπανδρεομητσοτάκηδες και οι Τραμπ; Πως ο κόσμος θα έπαιρνε άλλη ρότα, αντιιμπεριαλιστική, αντιφασιστική, αντί, γενικότερα; Ανθρωπιστική, ίσως; Εγώ λέω πως είναι φιγούρες, σκιές του θεάτρου αναγκών και αλλαγών της Ιστορίας. Πιστεύεις, μήπως πως ο κεντρικός ήρωας και χαρακτήρας του Θεάτρου Σκιών, ο Καραγκιόζης, δεν θα είχε μείνει στην λαϊκή μνήμη αν είχε άλλα χαρακτηριστικά, αν δεν είχε εκείνο το περίεργο χέρι που άλλοτε έδινε καμιά φάπα στα παιδιά του και άλλες φορές έκανε γύρω-γύρω, χορεύοντας, υπό τους ήχους της εισαγωγής ή του κλεισίματος της παράστασης;
Μια που το 'φερε ο λόγος, πριν από λίγα χρόνια, παραμονές εκλογών, ήμουν με τον αδερφό μου, ο οποίος ρώτησε τον πατέρα μας για το τι πιστεύει πως είναι η Χρυσή Αυγή. Εκείνος μας κοίταξε και μετά από λίγα δευτερόλεπτα σιωπής, απάντησε:
"Το μακρύ χέρι του Καραγκιόζη"!


"Κείνο που με τρώει"

Ναι, πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν αυτοί που στρεβλώνουν τα νοήματα, τις αξίες, τα γεγονότα, αυτοί που χρησιμοποιούν κατά το δοκούν τις έννοιες, τα γεγονότα, τον αρρωστημένο φανατισμό προσώπων και μαζών, δεξιοί και αριστεροί, μεσαίοι και ακριανοί, κάθε ράτσας και φυλής, κάθε κοινωνικής τάξης. Θεωρώ πως οι εποχές γέννησαν τις τραγικές φιγούρες ή αντίστοιχα τα μεγάλα πνεύματα και όχι το αντίστροφο. Θα είχαν ξεπηδήσει άλλοι τρελοί ή γραφικοί αντί αυτών, άλλοι ψυχοπαθείς, άλλοι φασίστες και οι κοινωνίες θα τους ακολουθούσαν με την ίδια, σχεδόν, προσήλωση. Αυτοί, οι όποιοι θα ήταν σαν το μακρύ χέρι, διαφορετικοί, μα μέλη του ίδιου σώματος, θα ήταν το κατάλληλο όργανο για συγκεκριμένους σκοπούς και επιδιώξεις.

Δεν έχω υπάρξει φασίστας, με την πολιτική έννοια του όρου, όπως αυτή δόθηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα στην Ιταλία, απ' τον τρελάρα, ψυχανώμαλο, πρώην σοσιαλιστή Μπενίτο. Ούτε την καρικατούρα και συμπατριώτη του της εποχής μας, Σίλβιο, έχω σε υπόληψη. Βρίσκω, όμως, ψάχνοντας και ελέγχοντάς με συχνά και διαχρονικά, στοιχεία μίσους, ζήλιας ή ανωτερότητας απέναντι σε άλλους, καθώς και τάσεις επιβολής σε τρίτους, μέσα μου. Σημάδια φασισμού, με την έννοια της κυριαρχίας. Για να αλλάξω "κείνο που με τρώει" και να γίνει "κείνο που με σώζει", ο μόνος δρόμος που βρήκα ως τα σήμερα είναι αυτός που θέλει αγάπη, αποδοχή, αγκαλιά και βήμα-βήμα βελτίωση. Τρία πράγματα με βοήθησαν να το αντιληφθώ, πρακτικά. Το μπακάλικο των γονιών μου και η συναναστροφή μου με κόσμο διαφόρων κοινωνικών τάξεων και ιδεολογιών, οι εμπειρίες ζωής στο πεζοδρόμιο και ειδικότερα στις νύχτες του και η πορεία μου στις κερκίδες των γηπέδων.

Ευκολότερη είναι η κουβέντα περί βίας. Χτύπα, λιώσε, σκίσε. Δυσκολότερο είναι το να προσπαθήσεις να δώσεις σχήμα στο ασχημάτιστο, μορφή στο άμορφο, γνώση στο άγνωστο.
Ψάχνοντας στο φωτο-αρχείο μου "τοίχο-τοίχο", που συγκέντρωσα με τον καιρό και συνεχίζω να εμπλουτίζω, βρέθηκα στο δίλημμα της "Τσακίστε ή μορφώστε τους φασίστες" εικόνας, η πρώτη απ' την δυτική είσοδο της πόλης, η άλλη απ' το Γεντί. Επέλεξα την δεύτερη!

%u03A6%u03C9%u03C4%u03BF%3A%20%u039A%u03AC%u03C3%u03C4%u03C1%u03B1%2C%20%u0398%u03B5%u03C3/%u03BD%u03AF%u03BA%u03B7%2C%20%22%u03C4%u03BF%u03AF%u03C7%u03BF-%u03C4%u03BF%u03AF%u03C7%u03BF%22
Όλα αυτά, ακούγοντας...



Makis Lamos, 12/12/2016

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Makis Lamos

Ανεβαίνοντας, μα και κατρακυλώντας σε "σκάλες", παραπατώντας, μα... περισσότερα






Σαν να δίνεις σε μαϊμού γεμάτο όπλο

Κοινωνικά καταπιεζόμενες μειοψηφίες και σύστημα

Μορφίστε τους Ναζί

Να ασχοληθούμε με το άλλο Μουντιάλ;

O ήλιος, ο Κορνήλιος

Το ξέσπασμα ενός αυθόρμητου πρωινού

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Έρωτας

Anna-Maria St




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.