Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Έχει η "μεταμοντέρνα" τέχνη αποτύχει;

Α
Α
Ένα από τα θετικά που έχει ένας καλλιτέχνης (καλλιτέχνη: εννοώ το δημιουργό κάθε είδους τέχνης, όχι  μόνο τον εικαστικό) τις τελευταίες δεκαετίες είναι ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει ότι υλικά θέλει για να παράγει,  όπου θέλει, όπως θέλει, με όποιον θέλει. Ένας μουσικός μπορεί να μην κάνει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, ένας σκηνοθέτης μπορεί να ενώσει πολλά διαφορετικά κείμενα για να κάνει μία παράσταση, ένας χορογράφος μπορεί να κάνει ένα κολλάζ πολλών διαφορετικών τεχνών κ.α. Θεωρητικά ζούμε σε μια εποχή που όλα έχουν γίνει και όλα επιτρέπονται στην τέχνη. Ωστόσο, αυτή η ελευθερία του καλλιτέχνη έχει φέρει μεγάλη ανησυχία στα νέα έργα. Παρατηρώ, δηλαδή, την ανάγκη των δημιουργών να διαφέρουν από τους άλλους, να  πάνε τελείως κόντρα στους παλιούς ή στο κατεστημένο, να χρησιμοποιούν άφθονα υλικά, να ενώνουν πολλές περιόδους κ.α.

Αυτό λοιπόν που  πετυχαίνουν στο τέλος, είναι η ανησυχία, η υπερβολή, η ασχήμια, χάος, πάρα πολλές πληροφορίες για τον θεατή, μήνυμα του καλλιτέχνη χωρίς ο ίδιος να ξέρει τι θέλει να πει. Εάν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, τώρα στη ζωή δεν θα είχαμε τέτοια κρίση αξιών και έλλειψη "μεγάλων" έργων (αν και και η σημασία του κάθε έργου τέχνης συνήθως δίνεται αρκετό καιρό αφού ο δημιουργός έχει πεθάνει). Υπερβολή και ασχήμια χαρακτηρίζουν τη μεταμοντέρνα τέχνη. Έτσι, ο θεατής καταλήγει να κουράζεται από την πληθώρα πληροφοριών χωρίς συγκεκριμένο στόχο και να την καταρρίπτει.

Παρακολουθούμε την ματαιοδοξία του κάθε καλλιτέχνη, την εσωστρέφεια του, τα σκοτεινά βαθιά  του συναισθήματα, την ανάγκη του να ξεχωρίσει και όχι να επικοινωνήσει το είναι του. Και εδώ περνάμε στο επόμενο αίτιο: η ανάγκη. Δεν βλέπουμε πια την ανάγκη του πομπού να πει το μήνυμά του.

Αίτια αυτού του φαινομένου είναι τα εξής: η έλλειψη εκπαίδευσης τεχνικής σε συνδυασμό με την έλλειψη εκπαίδευσης  πειραματισμού και  την έλλειψη αυτογνωσίας από πλευρά του καλλιτέχνη. Συνήθως βλέπουμε το ένα από τα τρία. Επίσης, το καινούργιο γίνεται  με δουλειά μόνο των εξωτερικών χαρακτηριστικών (τεχνική) και όχι εκ των έσω, (επί της ουσίας).

Προτείνω επομένως, τη βελτίωση των σχολών σε τεχνική (δραματικές σχολές, σχολές χορού, ωδεία πανεπιστήμια επαγγελματικές και ερασιτεχνικές), την παρότρυνση των μαθητών να κάνουν έρευνα, ώστε να κατανοήσουν πως από μία καινούργια ιδέα μπορούν να φτάσουν στην πράξη:να μάθουν να κάνουν πειράματα δηλαδή (από την Α'βαθμια μέχρι την Γ'βάθμια εκπαίδευση). Άκρως σημαντική είναι η ευθύνη του ίδιου του καλλιτέχνη. Θεωρώ πως πρέπει να ακολουθεί ένα διττό αλλά και αντιθετικό δρόμο, από τη μία την πειθαρχημένη εν συνεχεία εκπαίδευση στην τεχνική, από την άλλη το να είναι εν συνεχεία ανοιχτός να βλέπει πράγματα από άλλους ανθρώπους είτε καλλιτέχνες, είτε επιστήμονες ή οτιδήποτε. Έτσι, μαθαίνει από την ιδέα του άλλου. Ιδέα, όχι μίμηση, ιδέα.

Επίσης, η τέχνη είναι πομπός-μήνυμα-δέκτης. Ο πομπός πρέπει να ξέρει τι ακριβώς θέλει να πει, είτε είναι μια ιστορία, είτε κοινωνική κριτική, είτε παράλογο, είτε τέχνη για την τέχνη, αυτό πρέπει να φαίνεται πεντακάθαρα . Έτσι, προκύπτει και η αίσθηση της "ανάγκης" του να επικοινωνήσει. Τα τελευταία δύο: Η ιδέα και η καθαρή αφήγηση είναι η δουλειά του επί της ουσίας. Επιπλέον:  Ισορροπία, η σωστή χρήση των υλικών εκεί που πρέπει να φέρει ένα όμορφο αισθητικά αποτέλεσμα. Με αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να σοκάρει, να δείξει την ασχήμια, το παράλογο, τα πάντα, με έναν ωραίο αισθητικά τρόπο (αισθητικά: εννοώ να ερεθίσει τις αισθήσεις του ανθρώπου, κάτι όμορφο από μόνο του).
Φυσικά, και ο θεατής έχει ευθύνη. Ειδικά, στην Ελλάδα, δεν υπάρχει πραγματική μόρφωση περί τέχνης ή οι θεατές είναι ένα ελιτίστικο, φιλολογικό, κακοπροαίρετο, χωρίς πραγματική κριτική σκέψη κοινό, όμως ο καλλιτέχνης είναι αυτός που η δουλειά του είναι το φως, όποιος από τους δέκτες πάρει από το φως, η τέχνη έχει πετύχει τον σκοπό της, την αρμονία. Και να  μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα μοντέρνα έργα δεν έγιναν αποδεχτά από τους σύγχρονούς τους μάλλον επειδή δεν ήταν έτοιμο ακόμη.

Τέλος, προσωπικά, ως "δημιουργός", νιώθω πολύ τυχερή που έχω τη δυνατότητα να μαθαίνω από πολλούς, να βλέπω πολλά διαφορετικά πράγματα, να εκφράζομαι με έναν κολλάζ τεχνών, ιδεολογιών ακόμη και επιστημών, όπως θέλω, όπου θέλω, με όποιον θέλω. Μ' αρέσει το παράλογο, το σοκ, η ομορφιά κ.α., απλά θεωρώ  ότι πρέπει να γίνεται ορθή η χρήση τους, ώστε να επιτευχθεί η ισορροπία, άρα η αρμονία, άρα το φως. Για μένα σκοπός της τέχνης!

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Αλεξάνδρα Μπαϊρακτάρη

"Dance, Dance, otherwise we're lost...!" Pina Bausch (η αγαπημέν... περισσότερα






Η λάμπα με το Αλτσχάιμερ

Οι φίλοι του άλλου κόσμου

Λίγο πριν την πρεμιέρα του "Γυναικών Λόγος"

Μήπως έχουμε αργήσει ήδη πολύ;

Εαυτούληδες

Ελευθερία και τέχνη...

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Δυο μάτια θάλασσες

Παπανικολάου Ράνια




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.