Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Ο κάμεραμαν τελείωσε

Α
Α
Κάθε φορά που, ημερολογιακά τουλάχιστον, γλιστράμε σ’ ένα ακόμη φθινόπωρο, έρχεται μπροστά μου η εικόνα του «Κάμπινγκ» με τον Καλογερόπουλο που την πάτησε, την ξενύχιασε για ν’ ακριβολογούμε, με τη Γερμανίδα τουρίστρια και στο τέλος τον άφησε με τα άλογά του και την επιστροφή του στην παλιά του μίζερη και στείρα ήπειρο.

Τώρα όμως θυμάμαι και την τελευταία σκηνή του στο «Λούφα και παραλλαγή».
Είναι ωσεί παρών στην πασχαλινή γιορτή του λόχου και δεν έχει άλλη δύναμη παρά ν’αγκαλιάσει το παιδί του.
Τέλειωσε ο κάμεραμαν, τους λέει.
Ξεχάστε τον.
Δεν καταγράφω πια, δεν είμαι θεατής σας, ούτε και έχω σκοπό να δημιουργήσω κι άλλους θεατές. Κοιτάζει το φοίνικα με το φαντάρο μες στο αυγό, όπως κοιτάζουμε ό,τι κωμικοτραγικά αντιαισθητικό και ύπουλα βίαιο απέκτησε ρόλο στην καθημερινή μας παράσταση.

Το πουλί, ρε, μια φωτογραφία κάτω απ’το πουλί!
Αυτό που έχει φτερά χάρτινα και υπόσχεται σε όλους ότι αρκεί να πετάξουν για να βρουν τροφή. Είναι αυτό το ίδιο που αναγεννιέται μέσα απ’τις στάχτες του- ή ακόμα κι απ’ τις στάχτες όσων έτυχε να προτιμήσουν να καούν σε επιβαλλόμενες ή εκούσιες εξορίες, παρά να κάψουν, παρά να σπείρουν παραπλάνηση, παρά να οργώσουν με εθισμό στην ομοιομορφία και στον ύπνο της συνείδησης και τέλος να θερίσουν χειροκρότημα κι από πάνω για την καλλιέργειά τους.

Ασ’ τε με ήσυχο, λέει.
Μη μου ζητάτε να φτιάξω αρχείο με εικόνες ντροπής.
Από ένα πουλί που ( ναι, ας το πάρουμε και λίγο σημειολογικά) πήδηξε και πηδάει γενιές είτε με εντολές ένστολων κρετίνων είτε με τη δημοκρατικά κατά τ’ άλλα επικρατούσα φασιστική συνήθεια να πάρουμε αποστάσεις από τη φύση ,τη φύση μας ,το αληθινό πατρικό μας σπίτι, να κρατάμε μουτσούνες ευχαριστημένες σε ένα καρναβάλι επιβολής που διατάζει να χορεύουμε αγχωμένοι μέχρι να πέσει ο τελευταίος, να ξεχάσουμε πώς ήταν το πρόσωπό μας όταν γιορτάζαμε χωρίς να χρειάζεται αφορμή.

Τέλειωσε ο κάμεραμαν.
Πρόσφατα ένας συμπολίτης «κάμεραμαν» στην ηλικία μου, εξορίστηκε με έμφραγμα.
Σας βαρέθηκα, τους είπε η καρδιά του.
Κι εσάς και το πουλί σας.
Τουλάχιστον ας μάθαιναν τα σημερινά μικρά παιδιά να περπατούν στα πόδια τους στη δική τους στεριά.
Να καταγράφουν ό,τι θέλει η ψυχή τους.
Κι αυτό πέταγμα είναι.

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Γιάννης Λαγογιάννης

"Αν έχεις χάσει την ψυχή σου και το ξέρεις, τότε έχει μείνει λίγ... περισσότερα






Ο «ανώνυμος διαδηλωτής»

Έντονη ζωή

Γράφοντας παρέα...

Η ζωή σαν παραμύθι

Το παιδί στην αιώρα

Πίσω στο μέλλον μέσα από το παρόν

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Κάθε τέλος, μια νέα αρχή...

Στέφανος Μαντζαρίδης




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.