Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Ο Mr Freeman ζωντανός και μπροστά σας

Α
Α
Κάπου μία μέρα πήρε το μάτι μου μια ανάρτηση για μία παράσταση αφιερωμένη στον Mr. Freeman και την προσπάθεια που κάνει η ομάδα που είναι πίσω από αυτόν με έδρα δράσης τη Ρωσία. Μια προσπάθεια από την οποία κανένας δεν βγαίνει κερδισμένος ίσα ίσα που διακινδυνεύουν την ελευθερία τους γιατί η Ρώσικη κυβέρνηση τους έχει ακούσει και τους έχει δει χωρίς προφανώς να έχει μείνει ευχαριστημένη με την όλη υπόθεση.
Αν φοβούνται την διάδοση τέτοιων ιδεών τότε εκεί ίσως βρίσκονται απαντήσεις στα μεγαλύτερα προβλήματα των μαζών.

Αμέσως μόλις το είδα κοίταξα που και πότε. Πήγα και εκεί γνώρισα λοιπόν τον Κώστα Δελακούρα, δάσκαλο υποκριτικής, σκηνοθέτη, ενεργό ηθοποιό και ανήσυχο πνεύμα. Υπήρξε αμέσως χημεία μεταξύ μας καθώς ο Mr. Freeman μας ένωνε και αν υπάρχει κάτι τέτοιο κοινό ανάμεσα σε δυο ανθρώπους τότε υπάρχουν πολλά να ειπωθούν και να συζητηθούν. Τα είπαμε λίγο και δεν περίμενα την ώρα να ξεκινήσει η παράσταση. καθόμαστε λοιπόν και είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε. Τρία κορίτσια με υπέρμετρο ζήλο και άψογη υποκριτική ικανότητα, που το υποκριτικό τους βλέμμα σε πάγωνε, έδωσαν σάρκα και οστά στους μονολόγους του Mr Freeman με κείμενα που είχε μεταφράσει ο Ιβαν Χολίδης, που είναι γνωστός της ομάδας Freeman στη Ρωσία και Ρώσος κατά το ήμισυ, και στο κανάλι του στο YouTube κάποιος μπορεί να βρει μεταφρασμένους τους μονολόγους του Mr Freeman.
Αυτά τα κορίτσια μπήκαν στο "πετσί του ρόλου" κυριολεκτικά και μετέφεραν την απογοήτευση και την κριτική του Mr Freeman. Τελείωσε η παράσταση η οποία μας άφησε για πολύ ώρα σκεπτικούς. Βγήκαμε και από την ώρα που τελείωσε μου καρφώθηκε στο μυαλό να μάθω να ρωτήσω και να δω τι έγινε μέχρι αυτή η παράσταση να πραγματοποιηθεί, και εδώ λοιπόν σας μεταφέρω αυτά τα οποία μου είπε ο φίλος Κώστας στη συνέντευξη που μου έδωσε:

"Πρώτα πρώτα θα ήθελα να μάθω ποιος είναι ο Κώστας, πως ξεκίνησες το θέατρο, ποια η σχέση σου με το θέατρο πλέον και τι γίνεται σε αυτόν τον χώρο στον οποίο βρισκόμαστε;"

Πάμε 22 χρόνια πίσω στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Καλαμάκι. Όπως όλοι έτσι και εγώ αναρωτιόμουν τι θα κάνω στη ζωή μου. Δεν είχα ιδιαίτερη επαφή με το θέατρο σαν παιδί και σαν έφηβος, δυστυχώς δεν το γνώρισα ως τότε. Είχα δει κάποιες παραστάσεις με τους γονείς μου αλλά ως εκεί, όχι κάτι σε βάθος.
Παράλληλα όμως, όπως κάθε έφηβος που φτάνει στην κρίσιμη ηλικία βομβαρδίζεται από πρέπει, πρέπει να σπουδάσεις αυτό πρέπει, να σπουδάσεις το άλλο, πρέπει να γίνεται στελέχη τραπεζών κλπ, έτσι και εγώ προσπαθούσα να βρω κάτι να μου ταιριάζει.
Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως μέσα μου ένιωθα πως εκεί έξω υπάρχει κάτι πιο όμορφο και πιο σπουδαίο από αυτά που μου έδειχναν οι άλλοι αλλά δεν ήξερα τι. Ήθελα να ψάξω μέχρι να βρω κάτι να με γεμίζει γιατί ότι και αν δοκίμαζα με άφηνε ανικανοποίητο. Μερικά τυχαία γεγονότα και μια εσωτερική περιέργεια με οδήγησαν στην πόρτα μια δραματικής σχολής. Αυτή ήταν η κομβική ίσως στιγμή. Η σχολή λεγότανε δραματική σχολή "ράμπα" η οποία ήταν εξαιρετική και στην οποία αυτή τη στιγμή οφείλω τα πάντα. Εκεί γνώρισα τον δάσκαλο μου τον Βίκτωρα, που ουσιαστικά ήτανε ένας μέντορας και ότι είμαι το οφείλω σε αυτόν. Ήταν αυτός που μας έβαλε την ιδέα της ομάδας με την Άννα Ετιαρίδου, που ξεκινήσαμε μαζί την Ομάδα Πλάνη και την Περιπλάνηση, και αποφασίσαμε πάρα τις πολλές δυσκολίες ότι αυτό το δρόμο θέλουμε να ακολουθήσουμε. Το θέατρο πια δεν είναι επάγγελμα, είναι η ζωή μου.

Χωρίς το θέατρο, μπορεί να ακούγεται βαρύ αλλά, δεν μπορώ να ζήσω. Έχω καταφέρει τα τελευταία σχεδόν 7 χρόνια να ζω από το θέατρο, από τη δική μου σχολή, το δικό μου θεατράκι, κάνω τα έργα που γουστάρω, να φανταστείς χάνω τον ύπνο μου αν δεν πάει καλά μία πρόβα, η μία παράσταση, με ορίζει αυτό το πράγμα και με γεμίζει ευτυχία. Ακούγεται σαν να είμαι τυχερός που κάνω αυτό που αγαπάω αλλά καλό είναι να αναρωτηθεί κανείς πόσες θυσίες πρέπει να κάνει κανείς για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Θα μπορούσα να αφιερώσω όλη μου την ενέργεια για να αποκτήσω αυτό που σου επιβάλει η κοινωνία, ένα καλύτερο αμάξι ας πούμε η κάτι τέτοιο, τα υλικά αγαθά ή τα ανούσια μπράβο του περίγυρου.
Δεν ξέρω αν εν τέλει κάνω κάτι πιο ουσιαστικό αλλά αυτό είναι αυτό που με καλύπτει εμένα και με γεμίζει.

"Αυτό το εργαστήρι με το όνομα "Περιπλάνηση" πότε και πως ξεκίνησε;"

Το θεατρικό εργαστήρι ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2004, ήταν το τρίτο πιο σημαντικό γεγονός της καριέρας μου. Το πρώτο ήταν η επαφή μου με την πρώτη μου δραματική σχολή και τον δάσκαλο μου, το δεύτερο η δημιουργία της ομάδας "Πλάνη" που ακόμα υπάρχει, και το τρίτο ήταν αυτό το εργαστήρι που το ξεκινήσαμε δειλά στην αρχή με όνειρο να διδάξουμε το θέατρο που είχαμε μάθει, να κάνουμε θέατρο έτσι όπως εμάς μας αρέσει και αγαπάμε. Είμαι πολύ ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα, με τους ανθρώπους που γνώρισα κυρίως, τους μαθητές μου. Εδώ έχω γνωρίσει ανθρώπους εξαιρετικούς που τους αγαπάω πρώτα σαν ανθρώπους, μετά σαν φίλους και μετά σαν μαθητές που θα γούσταρα να μοιραστώ μαζί τους τις πιο ενδόμυχες σκέψεις μου.

"Ας πάμε λοιπόν στο concept με τον Freeman, τα free freaks και την παράσταση. Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τον freeman;"'

Ήταν μία τελείως τυχαία συνάντηση, δεν μου τον σύστησε κανένας δυστυχώς. Από τυχαίες περιηγήσεις στο ίντερνετ κατέληξα να δω αυτήν την περίεργη φιγούρα. Έλεγε πράγματα που σκεφτόμουν και εγώ. Ξανάπαιξα το πρώτο βίντεο δεύτερη και τρίτη φορά, μετά άρχισα να βλέπω και άλλα και πάει λέγοντας. Κατέληξα να σκέφτομαι ότι αυτά που σκέφτομαι εγώ, αυτά που με απασχολούν είναι πράγματα που ο freeman τα λέει και τα εξηγεί και σκέφτηκα πως αυτή την φιγούρα πρέπει σίγουρα να την γνωρίσω στους μαθητές μου, και αργότερα γιατί όχι στους φίλους των μαθητών μου και γιατί όχι και στους θεατές της πλάνης, σε όσους μπορώ!



"Γιατί ένιωσες την ανάγκη να δώσεις τόσο μεγάλη σημασία στα λόγια του freeman; Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πάρα πολλοί έχουνε δει βιντεάκια του freeman όπως εσύ, αλλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να δουν και άλλους μονολόγους του ή να διαδώσουν τις ιδέες του, εσένα γιατί σε άγγιξε πιο πολύ;"

Θα προσπαθήσω να σου δώσω μία εικόνα για το τι νιώθω. Πριν απο λίγο συζητούσαμε ότι ζω το όνειρο μου, και αυτό με γεμίζει και με κάνει να νιώθω καλά, αλλά όσο καλά και αν είμαι μέσα μου πάντα κάτι ματώνει που ξέρω και είναι δεδομένο ότι κάποιοι άνθρωποι στερούνται των βασικών. Κουβαλάω το φορτίο της δικιάς μου ευθύνης και δεν κοιμάμαι άνετα τα βράδια, πως να στο πω, δεν είναι σωστό να περάσουμε από αυτόν τον κόσμο και το μόνο που θα έχουμε κάνει είναι να έχουμε φάει, να έχουμε πιει και να έχουμε χέσει τον τόπο. (όπως χαρακτηριστικά λέει ο freeman σε έναν του μονόλογο). Δεν γίνεται να γυρνάς το βλέμμα στην κοινωνική παρακμή. Και πολλές φορές μου λένε "τι εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο", ξέρεις κάτι; στα αρχ@@ μου, δεν θα τον αλλάξω αλλά θα κρατάω το θέμα επίκαιρο και θα κρατάω τη φλόγα αναμμένη, και συγκεκριμένα μέσα στην περιπλάνηση η φλόγα μένει αναμμένη και θέλω να το γράψεις αυτό!

"Έφερε κάποια αλλαγή ο freeman στο μυαλό σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι;"

Αυτό που συγκεκριμένα έκανε ήταν να μου δώσει θάρρος, ότι δεν είμαι μόνος μου, ότι υπάρχουν δηλαδή κάποιοι κάπου, κοντά η μακριά, που σκέφτονται τα ίδια. Ο freeman είναι μία ρωγμή στο φόβο της περιθωριοποίησης, ότι δηλαδή είμαστε και άλλοι που σκεφτόμαστε και είμαστε εδώ και έχουμε αυτιά και μάτια ανοιχτά.



"Ο freeman ήτανε ιδέα για μία ακόμη παράσταση ή με αυτόν τον τρόπο ένιωθες ότι εκπληρώνεις κάποιο σκοπό σε αυτήν την χαλασμένη κοινωνία;"

Κοίτα, κάθε παράσταση είναι ένας τρόπος να εκπληρώσεις ένα μικρό κομμάτι από το χρέος σου σε αυτόν τον κόσμο. Ότι και αν δημιουργήσεις πηγάζει από αυτή την ανάγκη. Λένε ότι η πολιτική πράξη είναι τα πάντα αλλά η τέχνη, το δια ταύτα μιας πρότασης, μιας παράστασης, μιας άποψης είναι πολιτική! Ακόμα ένα σκαλοπάτι, ακόμα ένα βήμα. Ακόμα και που γνωριστήκαμε εμείς οι δύο και είμαστε εδώ τώρα και μιλάμε σημαίνει πως πραγματώθηκε μία αλήθεια, έγινε ένα βήμα. Ξέρω ότι κάπου μέσα στην πόλη υπάρχει και ο Διονύσης ας πούμε που σκέφτεται ό,τι και εγώ και έτσι νιώθω λιγότερο μόνος μου.

"Πάμε λίγο πιο βαθιά τώρα στο θέμα της παράστασης, γιατί επέλεξες τη συγκεκριμένη μορφή για την παράσταση, γιατί ας πούμε 3 κορίτσια και όχι μονόλογος από έναν;"

Έχει να κάνει πρώτα με τη σχέση που έχω πρώτα με την ομάδα μου, αλλά αν ήταν δυνατόν θα έβαζα και δέκα άτομα, γιατί ο freeman δεν περιορίζεται σε ένα άτομο, ο freeman είμαστε όλοι εμείς. Δεν θα έκανα σε καμία περίπτωση τον freeman έναν. Επέλεξα αυτά τα 3 κορίτσια, είναι η ομάδα "άληστον", είναι μαθήτριες μου, είμαστε 10-11 χρόνια περίπου μαζί, τις εμπιστεύομαι και έχουνε την ψυχή να υπερασπιστούν ένα τέτοιο κείμενο. Ήτανε διατεθειμένες να ξεκινήσουν κάτι χωρίς να ξέρουν το αποτέλεσμα του για να διαδώσουν τις ιδέες αυτής της φιγούρας. Δεν θα έκανα τον freeman μονόλογο από έναν. Δεν είναι ένας άνθρωπος που είναι πιο έξυπνος από όλους. Είναι οι εσωτερικές σκέψεις που ζωντανεύουν μέσα μας, παίρνουνε τη μορφή της φιγούρας που μας λέει αυτό που δεν τολμάμε να πούμε εμείς στον εαυτό μας.



"Πως ξεκίνησες λοιπόν να μεταφέρεις τον freeman στην σκηνή;"

Πρώτα πρώτα υπήρξε ένα "θέλω". Θέλω να το κάνω αυτό παράσταση. Μέσα από πρόβες από δοκιμές ήρθανε πολλές αλλαγές και όλη αυτή η διαδικασία δώσανε την τελική μορφή της παράστασης. Η αρχή έγινε ως εξής. Δώσαμε ένα ραντεβού με τα κορίτσια, τους είπα να κοιτάξουν κάποια βιντεάκια του freeman μέχρι να φτάσω για να συζητήσουμε. Πήγα εκεί και δεν τα είχανε δει, και τελικά τα είδαμε μαζί. Αφού τα είδαμε ενθουσιάστηκαν και τις κέρδισε όπως κέρδισε και μένα και τους ρώτησα "τι λέτε θέλετε να το κάνουμε παράσταση;", ήρθε μία παύση και μετά ένας ενθουσιασμός και μετά προφανώς η αγωνία. Πως; Πως θα γίνει αυτό και πως θα το μεταφέρουμε αυτό στο θέατρο. Επιλέξαμε λοιπόν έξι μονολόγους και ξεκινήσαμε να φτιάξουμε την παράσταση.

"Ποιες ήτανε οι δυσκολίες που συνάντησες κατά τη διάρκεια της ετοιμασίας και πόσο καιρό σου πήρε;"

Ήτανε γενικά δύσκολο να αποδώσεις τους μονολόγους του freeman γιατί έπρεπε να κάνεις μία μετάλλαξη, μίας τέχνης δηλαδή, όπως είναι το κινούμενο σχέδιο, σε μία άλλη τέχνη, με διαφορετικά εκφραστικά μέσα και άλλους κανόνες, το θέατρο. Οι πρόβες κράτησαν δύο μήνες το άνοιξη του 2015 και δύο μήνες το φθινόπωρο του 2015, συνολικά κάναμε 4 μήνες πρόβες.

"Γιατί επέλεξες τους συγκεκριμένους μονολόγους απο τον freeman για να κάνεις την παράσταση;"

Τους επέλεξα γιατί ήταν αυτοί που ταίριαζαν, που θα μιλούσαν στην ελληνική κοινωνία με αυτά που βιώνει σήμερα. Προσπάθησα να βρω κάτι που να συμβαδίζει συγκεκριμένα με τα ελληνικά δεδομένα για να είναι και πιο οικείο. Και πιστεύω ότι η λύση στην κρίση, στην πολιτιστική κρίση που υπάρχει πριν την οικονομική, είναι το να πάψουμε να είμαστε όλοι ψώνια με τον εαυτό μας και να μείνουμε στο εμείς. Αυτό που λέει και στο τέλος η παράσταση. Μην είμαι εγώ και αυτοί αλλά <<εμείς>>. Εμείς!! Και το είπαμε και πολλές φορές μπας και τους μείνει.

"Ποια ήταν τα συναισθήματα σου, ποιες οι αντιδράσεις και πως θα χαρακτήριζες την προσέλευση του κόσμου"

Προφανώς η τεράστια αγωνία στην πρεμιέρα, αν οι θεατές θα μπορέσουν να καταλάβουν αυτό που εμείς νομίζουμε ότι φτιάξαμε. Γιατί εμείς είχαμε δει τον freeman, αλλά ο θεατής που θα έρθει δεν είναι υποχρεωμένος να έχει δει τον freeman. Eμείς φτιάξαμε μία παράσταση για αυτόν που δεν έχει δει τον freeman, που θα έρθει αθώος "παρθένος" και ανυποψίαστος, να δει κάτι. Μετά τα πρώτα θετικά σχόλια και το πρώτο θετικό κύμα αντιδράσεων, απο ανθρώπους που ήρθανε πάνω από μία φορές να ξαναδούν την παράσταση το μόνο που νιώθω είναι ικανοποίηση, γιατί, πες ένα τυχαίο νούμερο, 200-300 άνθρωποι που μπορεί να είδαν την παράσταση οι 100 που θα γύρισαν το πιο πιθανό να έβαλαν να δουν τους μονολόγους του Freeman και αυτό είναι μια ικανοποίηση. Νιώθουμε υπερήφανοι που μπορέσαμε να μεταδώσουμε τη σκέψη του και το λόγο του, και στην τελική που καταφέραμε με επιτυχία να κάνουμε την τέχνη μας, να κάνουμε θέατρο. Και σύμφωνα με τα λόγια του Ιβάν (jholidis) είμαστε οι πρώτοι που κάναμε παράσταση βασισμένη στον freeman παγκοσμίως. Και αυτό με κάνει να νιώθω δέος και ευθύνη!

"Όταν τελείωσε η πρώτη παράσταση, τι ήταν αυτό που είχατε να σχολιάσετε στα backstage"

Ρε φίλε έγινε! Το κάναμε! Πω πω, είναι απίστευτο, έγινε! Αυτά ήταν τα λόγια μας αμέσως μετά ήμασταν ενθουσιασμένοι γιατί τελικά τα καταφέραμε, το δημιουργήσαμε. Ενθουσιασμός και σοκ που έγινε. Γιατί ακόμα και ένα δευτερόλεπτο πριν ξεκινήσει η παράσταση σκεφτόμασταν ότι ίσως να ήταν και το απόλυτο ναυάγιο. Ότι εμείς ναι μεν λέμε κάτι αλλά μπορεί κανείς να μην καταλάβει τίποτα. Αλλά τελικά πήραμε τεράστια ικανοποίηση.

"Οι άνθρωποι που ήρθανε την αντιμετώπισαν σαν μία ακόμα παράσταση η κατάλαβαν την διαφορετικότητα αυτής της προσπάθειας;"

Όχι κατάλαβαν ότι πρόκειται για κάτι νέο. Τους δημιουργήθηκαν ερωτήματα, είχανε την απορία γιατί κάποιος να κάνει κάτι τέτοιο, πως το σκεφτήκαμε και τα λοιπά. Και πιστεύω ότι αν όχι όλοι οι περισσότεροι σίγουρα πιάσανε κάποια νοήματα.

"Μόλις ολοκληρώθηκε ο β κύκλος παραστάσεων, υπήρξε και ένας α κύκλος, πως νιώθεις που εσύ και η ομάδα σου δημιουργήσατε κάτι τέτοιο;"

Θα στο πω πολύ απλά. Την πρώτη μέρα ένιωσα χαρά και ενθουσιασμό, τη δεύτερη μέρα ένιωσα χρέος να το συνεχίσω και εκεί προέκυψε ο δεύτερος κύκλος και μάλλον από εκεί θα προκύψει και ο τρίτος κύκλος.

"Αν μπορούσες να χωρέσεις το νόημα της παράστασης σε μία πρόταση"

Θα αναφερθώ στο μοναδικό ερώτημα που θέτει η παράσταση στο τέλος της. Υπάρχει κάτι για το οποίο θα πεθαίνατε; Έχει κάτι ο καθένας από εμάς για το οποίο θα έδινε τη ζωή του; Είναι κάτι που πρέπει να το σκεφτούν όλοι.

"Και τέλος αυτή η επανάσταση που έχει ξεκινήσει ο freeman που έχει ως όπλο τις συνειδήσεις των ανθρώπων, πιστεύεις οτι θα καταλήξει κάπου;"

Προφανώς και το πιστεύω αλλιώς δεν θα έκανα τίποτα. Το σίγουρο είναι ότι όλο αυτό δεν θα χαθεί και δεν θα σβήσει αλλά δεν ξέρω πότε πλέον ο freeman θα εκφράζει την πλειοψηφία των ανθρώπων. Θα αργήσει το πιο πιθανό, αλλά θα γίνει. Αλλά σκέψου επίσης ότι είναι λάθος να ξεκινάς έναν αγώνα μόνο όταν έχεις το σίγουρο αποτέλεσμα. Μη ρωτάς αν νικάς, πολέμα. Δεν έχει καμία σημασία. Απλώς πρέπει να μεταλαμπαδεύσεις τη φλόγα στους επόμενους και πρέπει να τους πείσεις πως πρέπει να τη δώσουνε κ αυτοί στους επόμενους.

"Ποιες είναι οι επόμενες κινήσεις σου από δω και πέρα;"

Θα συνεχίσω να κάνω θέατρο, συγκεκριμένα θα ασχοληθώ με την επόμενη μου παράσταση "Στη Νεκρά", του Ρεμί Ντε Βος, έχω πρεμιέρα της παράστασης στις 15 Απριλίου και σίγουρα θα υπάρξει πιο μετά και τρίτος κύκλος παραστάσεων free freaks κάπου στο φθινόπωρο του 2016. 
OpenYour FkngMind, 18/04/2016

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

OpenYour FkngMind

Δεν υπαρχουν πολλα που μπορω να πω οπως επισης δεν υπαρχουν πολλ... περισσότερα






Η Χρυσούλα Στεφανάκη μας "άγγιξε"...

Ζωοδόχου Πηγής 9, ένα ακόμα χαμένο στοίχημα...

Αυτή η νύχτα μένει;

Virgin Mountain

Ένα διαφορετικό θέατρο

Στήνοντας ένα φεστιβάλ από το μηδέν

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Συμβιβασμός εναντίον αποδοχής

Χριστίνα (Ανδρομέδα) Πεταλωτή




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.