Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Οι φίλοι του άλλου κόσμου

Α
Α
Τα τραπέζια, στο ταβερνάκι, ήταν πια στρωμένα. Λαδόκολλες, από 2-3 ποτήρια κρασιού πάνω, γυρισμένα ανάποδα, ψάθινες, ρετρό καρέκλες καφενέ. Παλιός ταβερνιάρης ο Τέλης, δεν ήθελε να του ξεφύγει τίποτα, κοίταζε να διορθώσει την πιο μικρή ατέλεια.
Τον ξέρω απ' το 1994, τυχαία μου σύστησε τους "Ορίζοντες", το ταβερνογλεντάδικο που είχε στην Ολυμπιάδος, ένας παλιός, περπατημένος ταρίφας. Μεγάλα γλέντια, για πολλά χρόνια, με πολλούς φίλους, άλλους που τους ήξερα από πριν και προσπαθούσα να τους μυήσω στην κουλτούρα της μπουάτ, που ακόμα υπήρχε τότε, αν και έσβηνε, στην Θεσσαλονίκη, άλλους που τους έκανα εκεί. Πρώτη-πρώτη η Χρύσα, με ταμπεραμέντο και φωνή λαϊκιά, με νάζι παντρεμένο με κιμπαριλίκι. Τον Σίμο, τον μπουζουξή εκεί τον γνώρισα και τον Μάριο, με τον τζουρά. Τον Γρηγόρη με την κιθάρα και τον Παύλο, δεξιοτέχνη του μπουζουκιού, τους ήξερα απ' το "Τσακ", στην Αγίας Σοφίας, που τώρα έγινε υπόγειο parking και τους πέτυχα πάλι εκεί, όπως και τον Αντρίκο. Είχε και στη Θάσο την καλοκαιρινή έκδοση της ταβέρνας του, ο Τέλης. Δεν γίνονταν να μην πάω 1-2 φορές και από κει...

"Σπύρο, Πάρη, ελάτε ρε, μη χασομεράτε, περνάει η ώρα και τα παιδιά θ' αρχίσουν". Τον Σπύρο, τον Τρικαλινό βάζελο, τον γνώρισα στα τέλη του 2000. Είχε ένα μπαράκι, την εποχή εκείνη και τι ειρωνεία; "Red side" το έλεγε! Πολλά γέλια και πιώματα, βαθυστόχαστες αναλύσεις στο ιρλανδέζικου τύπου μαγαζί του, καναδυό τσαμπουκάδες με κάτι περίεργους, που λύθηκαν εν τη γενέσει τους, αναίμακτοι.
Έφυγε απ' το νησί όταν έκλεισε το μαγαζί και πήγε γκαρσονάκι, στου Ψυρρή, στην Αθήνα. Ρεμπετόμαγκας και καθαρός, στις πράξεις και στις κουβέντες, ο Σπυράκος, και ευαίσθητος, αλλά πάντα χαμογελαστός, με τον καλό λόγο στο στόμα. Ψυχή βαθιά, που λένε!
Ο Παρασκευάς, απ' την άλλη, γαύρος απ' τα Πετράλωνα. Σκυλί μαύρο στην δουλειά, πρώτος στον χαβά, μακριά του αν μπλέξεις σε καυγά. Μανουριάρης, αλλά ποτέ χωρίς λόγο. Πώς τα έβρισκαν, τώρα, οι δυο τους και πώς τους έκανε κουμάντο το αφεντικό, περίεργο πράμα, ανεξήγητο.

"Άφησε τα παιδιά, για λίγο, να τους πω δυο κουβέντες...", ακούστηκε ο κυρ-Θωμάς, "...έχουμε χρόνο, νωρίς είναι ακόμα", είπε ενώ είχε μπροστά του απλωμένη την Ελευθεροτυπία, την παλιά, κι ένα φλιτζανάκι με ελληνικό καφέ. "Κοπιάστε, να σας πω μια ιστορία απ' την Αυστραλία, απ' τα πρώτα χρόνια που πήγα όταν έφυγα απ' την Αντιμάχεια. Ήτο, που λέτε, εκεί ένας άνθρωπος...". Άλλο που δεν ήθελαν τα αλάνια, έκατσαν να ξαποστάσουν, να πιουν και αυτοί έναν καφέ, να κάνουν ένα τσιγάρο, να ακούσουν ένα δίδαγμα από έναν άνθρωπο που -όμοιό του δεν γνώρισα και ας πέρασαν τόσα χρόνια- ξεκινούσε τις διηγήσεις του με το ...ήτο! Ήτο, λοιπόν, ένας καλός άνθρωπος ο κυρ-Θωμάς, παλιός ράφτης, τωρινός ξενοδόχος, παντοτινός δάσκαλος...

"Έλα ρε Γιαννάκη, εσύ θα μας σώσεις. Κάνε κάτι με την μικροφωνική, δες και τα φώτα, μην πάθουμε καμιά πλάκα, θα έχει κόσμο το μαγαζί σήμερα". Για τον Γιάννη τον "ξίου" και την ινδιάνικη ψυχή του έχω μιλήσει και παλιότερα. Ηχολήπτης και κουμάντο της κονσόλας, ακόμα γελούσε, πικρά, με την απόλυσή του απ' το Κρατικό, λίγες στιγμές μόλις πριν ταξιδέψει. "Άσε, μπαρμπα-Τέλη, μίλησα με τα παιδιά και δεν γουστάρουν ούτε φώτα, ούτε ήχους. Να τους συνοδέψω, ζήτησαν, μονάχα. Να παίζει ο Νίκος μπαγλαμά, να βαράω το τουμπερλέκι. Να τραγουδάει ο Δημήτρης, να παίζω κιθάρα. Να, θα παίξω και βιολί, θα πιάσω και το μπάσο, έχω κουρδίσει και το ούτι. Καλά δεν είναι έτσι;".
Τον χάλασε, λιγάκι, το "μπάρμπας" τον Τέλη, αλλά γέλασε και έστριψε το μουστάκι του. Το αποτέλεσμα το ήξερε, αν έμπαιναν τέτοιοι ήχοι στο πάλκο.


Ο "μεγάλος", για μένα, είναι απλός. Το πρώτο του γνώρισμα, ανάμεσα στα άλλα. Όταν ταξίδευε, πριν χρόνια, ο αδερφός μου με την νύφη μου, να έρθουν να με βρουν, να κάνουμε διακοπές παρέα, είχαν πάρει το καράβι. "Να κάτσουμε μαζί σας;". Τρίτη θέση, κατάστρωμα που λένε και δεν μπορείς να αρνηθείς εύκολα στον Νίκο τον Παπάζογλου και στη γυναίκα του, την πρόσκληση για συντροφιά.
Τον ίδιο δεν είχα την τύχη να τον δω από κοντά ποτέ, ούτε σε συναυλία του πήγα και ας τον γούσταρα από παιδί και ας ξέρω κάθε μινόρε στο παίξιμο και την φωνή του. Με την Αδελαΐδα, μονάχα, βρεθήκαμε στο ωδείο, παιδιά και λιγάκι στο σχολείο, αργότερα. Η κόρη του, μέσα στην οποία καθρεφτίζονταν και τότε και τώρα, ελπίζω, αυτή η απλότητα, των ταξιδιών του στην Νίσυρο, των μουσικών του σε κανένα ταβερνάκι στην Ίο, ή στο στέκι του, στην Νέα Κρήνη.

"Η σειρά", λέει ακόμα ο πατέρας μου για τον Μητροπάνο και ανατριχιάζω. Να είσαι στο Κ.Ψ.Μ. και να τραγουδάτε παρέα, μεγαλείο! Σε συναυλία τον άκουσα, αφού είχα μάθει από παιδί να τραγουδάω μαζί του την κάθε επιτυχία, το κάθε γνωστό και λιγότερο εμπορικό τραγούδι. Τρικαλινός και αυτός, πατριώτης του Σπύρου, περπατημένος στην νύχτα, στην ζωή. Πήρε πρώτος τον λόγο:

"Ξέρετε τι είναι το "Μαρόκο", το "ροκομά" που έλεγαν οι μάγκες οι παλιοί, στα ποδανά; Θα σας πω ένα τραγούδι γι' αυτό, λοιπόν, μα μη με παρεξηγείτε. Να σας θυμίσω θέλω, να σας κουνήσω λιγάκι παραπέρα, σε ασύνορα ταξίδια, σε θάλασσες και παιδιά χωρίς σωσίβια, που ξεχνιούνται με λιγάκι Κιφ, μπας και ονειρευτούν. Για γεράκια διψασμένα θα σας μιλήσω, για πατρίδα που σκορπάει εδώ κι εκεί, μα και για παρτίδα, δικιά μας που ...δεν παίχτηκε ακόμα"!



" Την θάλασσα του ταξιδιού να την τιμάτε, φίλοι μου.", είπε και το ηλιοβασίλεμα έκανε να κοκκινίζει ακόμα παραπάνω το φουλάρι στο λαιμό του. "Παίξε ρε Νικόλα", φώναξαν με μια φωνή. "Θα παίξω, να καλοπερνούν οι φίλοι του άλλου κόσμου, θα γίνει ο Άδης εξοχή και ο παράδεισός μου"!



Υ.Γ. Δυο λόγια, λίγα τραγούδια σταγόνες απ' τον ωκεανό μουσικού πλούτου που άφησαν, μια ιστορία φτιαγμένη αλλού, μια ωδή για φίλους, για τον Πάρη που ταξίδεψε έναν Απρίλη, τον κυρ-Θωμά που -λες και η Ελευθεροτυπία, η παλιά, το 'ξερε- έκανε Πρωτομαγιάτικη βόλτα, για τον Τέλη που στην γιορτή του Αποστόλη, του γιου του, πέρασε σε άλλο παλκοσένικο, για τον Σπύρο που διάλεξε τον, τραγουδισμένο απ' τους μεγάλους, Αύγουστο, το "ινδιάνο" που μόνο η πρώτη Μαΐου θα μπορούσε να εκφράσει την επαναστατική φύση του και τους αξεπέραστους για μένα, Νίκο Παπάζογλου και Δημήτρη Μητροπάνο, που έκαναν την, κοντινή στο ημερολόγιο, 17 Απρίλη, με έναν χρόνο διαφορά, να θυμίζει ...Αύγουστο!
Makis Lamos, 22/04/2016

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Makis Lamos

Ανεβαίνοντας, μα και κατρακυλώντας σε "σκάλες", παραπατώντας, μα... περισσότερα






Ένας χορός γεμάτος πάθος για τη ζωή

"Κυψέλη" πολιτισμού στην Κυψέλη

Χριστούγεννα με τη Sylvie

Πατρίδα

Ο Μίλτος Πασχαλίδης ξένος σε έναν τόπο που αλλάζει

Έχε γεια κυρά

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Δυο μάτια θάλασσες

Παπανικολάου Ράνια




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.