Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Κλείνοντας κύκλους

Α
Α
Βράδυ, κοντεύει μεσάνυχτα και εκεί που λες ότι όλα τελείωσαν, αρχίζει μια νέα ημέρα… Τι επιφυλάσσει όμως;

Η παρακάτω συζήτηση (σε ελεύθερη απόδοση γραμμένη) έγινε κάπου εκεί, αργά τη νύχτα μεταξύ… Θα καταλάβετε στο τέλος ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές

«-Πάντα πρέπει να ξέρεις πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνεις να παραμείνεις εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσεις τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσεις. Να κλείνεις κύκλους, πόρτες, να γυρίζεις σελίδα, να ολοκληρώνεις κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λες, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνεις στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής σου που πέρασαν.
Έχασες  τη δουλειά σου; Τελείωσε μια σχέση;  Έφυγες απ’ το σπίτι των γονιών σου; Έφυγες  στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσες  τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις; Πήγε κάτι στραβά με λίγα λόγια;Μπορείς να περάσεις  πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό.
Μπορείς να πεις στον εαυτό σου ότι δεν θα κάνεις ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσεις τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σου.

-Σταθερά; Ας γελάσω.

-Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σου, ο άντρας ή η γυναίκα σου, οι φίλοι σου, τα παιδιά σου, η αδερφή σου, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν, θα κλείνουν κύκλους και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσύ βρίσκεσαι σε τέλμα…

-Όντως; Ξαναγελάω.

-Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθεί να κατανοήσει αυτά που του συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορείς  να μείνεις  για πάντα παιδί, όψιμος  έφηβος, γιος/κόρη  που νιώθει ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς του/της, εραστής που ζει μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον/α  που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει…



-Για να φύγει σημαίνει ότι ήταν εδώ… ήταν άραγε όντως ποτέ εδώ, στα εύκολα και στα δύσκολα; Ρητορική ερώτηση, αυτοσαρκάζομαι.

-Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορείς  να κάνεις είναι να τις αφήσεις πράγματι να φύγουν.
Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφεις αναμνηστικά, να μετακομίζεις, να δίνεις πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάς ή να χαρίζεις  τα βιβλία που έχεις. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά σου, και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει ότι δημιουργείς  χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.

-Σκληρό,  απόλυτο και ψυχοφθόρο αυτό με την καταστροφή αναμνήσεων...αυτές  κρατούν έστω και για λίγο εσένα και εμένα στη ζωή μεταμορφώνοντας τον κόσμο και δημιουργώντας το όνειρο.

-Αποδεσμεύσου από τα πράγματα. Άφησε τα να φύγουν. Απαγκιστρώσου. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζεις  και μερικές χάνεις.

-Νόμος είναι δεν αλλάζει ό, τι και να γίνει - ό, τι και να θέλω εγώ, εσύ, ο καθένας, το ξέρω.

-Μην ελπίζεις να σου δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σου, να ανακαλύψουν την εξυπνάδα σου, να κατανοήσουν την αγάπη σου. Σταμάτα να ανοίγεις την τηλεόραση των συναισθημάτων σου και να βλέπεις συνέχεια την ίδια εκπομπή στο ίδιο κανάλι που σου δείχνει πόσο έχεις υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σε δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.

-Αλλαγή συχνότητας σκέψης λοιπόν, αλλαγή στο κανάλι που μεταδίδει το μήνυμα κάθε φορά και όπου βγάλει το εγχείρημα..;          



-Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδέχεσαι ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της "ιδανικής στιγμής". Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πες στον εαυτό σου ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Θυμήσου ότι κάποτε μπορούσες  να ζήσεις  χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο – τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα και δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.

Μαθαίνεις, μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή. Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις. Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού. Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια… και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής, ούτε καν στο τέλος.


       
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις… Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό. Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια. Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη. Και ότι, αλήθεια, αξίζεις. Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις. Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σου. Κλείσε την πόρτα, άλλαξε δίσκο, καθάρισε το σπίτι, το μυαλό, την ψυχή σου, τίναξε τη σκόνη. Σταμάτα να είσαι αυτός/ή που ήσουν στο παρελθόν και μεταμορφώσου σ’ αυτόν/ήν που είσαι τώρα..Κάντο όμως γρήγορα πριν είναι αργά και το μετανιώσεις… Προλαβαίνεις… Τι περιμένεις επιτέλους; Αρκετά άργησες μέχρι τώρα νομίζω. Ξύπνα!»

[…]

Με ανοιχτά τα μάτια επανέρχομαι συνειρμικά στο αρχικό ερώτημα για τους πρωταγωνιστές της συζήτησης. Πρωταγωνιστές με εναλλασσόμενους ρόλους συνεχώς, διαρκές παιχνίδι σε σχήμα κύκλου χωρίς συγκεκριμένη αρχή και τέλος. Κάθε τέλος και μια νέα αρχή, ή μήπως όχι;

Είμαι σίγουρη ότι κατάλαβες ποιοι πρωταγωνιστούν γιατί και εσύ έχεις παρευρεθεί σε τέτοια συζήτηση μεταξύ σκέψης (λογικής) και καρδιάς (συναισθήματος). Η σκέψη (λογική) μίλησε στο μεγαλύτερο μέρος προφανώς ή… μήπως όχι; Μήπως ήταν ένας μονόλογος της καρδιάς (συναισθήματος) με αποδέκτη την ίδια την καρδιά ή μήπως και με αποδέκτη τη σκέψη;

Ποια από τις δύο είχε δίκιο τότε, ποια έχει δίκιο τώρα και ποια θα έχει στο μέλλον; Ποια πήρε τις αποφάσεις του παρελθόντος, ποια παίρνει του παρόντος και ποια θα πάρει εκείνες του μέλλοντος; Μήπως συνεργάστηκαν, μήπως απέτυχαν, μήπως…; Αναπάντητα και διαχρονικά ερωτήματα για να περνά ευχάριστα η αιωνιότητα και να (απ)ασχολείται η ανθρώπινη ύπαρξη… Ασχολείται όμως ή περισσότερο υποφέρει; Εσύ ξέρεις καλύτερα από τον καθένα!



ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Κωνσταντίνα

Ερωτευμένη με το λειτούργημα του παιδαγωγού που είχα όνειρο να υ... περισσότερα






Περί δικαιοσύνης

Σελίδα 1 από 12

Λέξεις άγραφες

Τα Όχι και τα Ναι μας...

Το αρετουσάριστο Εκείνο μου

Πόσο λυπάται η ψυχή μου...

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Έγκλημα και τιμωρία...

Στέφανος Μαντζαρίδης




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.