Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Ασπρόμαυροι άνθρωποι, πολύχρωμα όνειρα

Α
Α


Τους είδα πάλι να περπατούν σιωπηλοί, με τη βροχή στο βλέμμα, διασχίζοντας το συνωστισμένο πεζόδρομο της μεγάλης μας πόλης. Βιαστικοί, με σκυμμένο κεφάλι, προσπερνούσαν αδιάφορα καθετί όμορφο και ζωντανό: το συμπαθή γεράκο με τα παγωτά που είχε κατασκηνώσει στη γωνία και μοίραζε χαμόγελα στους περαστικούς, τα πολύχρωμα μπουκέτα λουλουδιών που ξεφύτρωναν στη γυάλινη βιτρίνα του ανθοπωλείου, τον πλανόδιο μουσικό έξω από γνωστή αλυσίδα καταστημάτων που έπαιζε στην κιθάρα το «Let it be» των Beatles, συνοδεύοντας, παράλληλα, με τη βραχνή, αισθαντική του φωνή.

Έμοιαζαν με χαρακτήρες βουβής ταινίας του ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Ασπρόμαυροι και οι ίδιοι, ανέκφραστοι εξωτερικά, μα τρομοκρατημένοι από θηρία-σκέψεις εσωτερικά. Πολλοί κρατούσαν από το χέρι μικρά παιδιά. Τι και αν εκείνα επιβράδυναν το βηματισμό τους και άπλωναν τα τρυφερά, παιδικά χεράκια τους να αρπάξουν ένα χωνάκι παγωτό, να ακουμπήσουν ένα δροσερό λουλούδι, να ακούσουν εκείνο το ξεχασμένο τραγούδι... Οι μεγάλοι τα έσερναν μπροστά, σα θυελλώδεις άνεμοι, κάνοντας θρύψαλα κάθε παιδικό τους όνειρο. Μάταια υπερύψωναν τους δείκτες τους και κρατούσαν καρφωμένα τα μάτια τους πίσω. Η «ενήλικη σοφία» τα είχε ήδη καταδικάσει να ζήσουν σε έναν κόσμο γκρι.

Πρώτη φορά έπεσε χιόνι μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού. Ή τουλάχιστον έτσι ένιωσα. Γύρισα σπίτι βιαστικά. Δεν είμαι πια παιδί... και πώς να αντέξω σε έναν κόσμο που όνειρα «σκοτώνονται» καθημερινά; Έμεινα για λίγο σιωπηλή και ασυναίσθητα άρχισα να παρατηρώ τον πίνακα που βρισκόταν απέναντί μου, σαν να τον έβλεπα πρώτη φορά. Ένας πίνακας 80x20 που απεικόνιζε μία σκηνή από τη μεσαιωνική παριζιάνικη κοινωνία. Πυκνή, λευκή ομίχλη εξαπλωνόταν δειλά σε όλο το εύρος του πίνακα, τόσο ρεαλιστικά που νόμιζες ότι θα ξεχυθεί και θα τυλίξει το δωμάτιο. Οι σταγόνες του ψιλόβροχου μαστίγωναν τους δρόμους, σχηματίζοντας μικρά ρυάκια στα γραφικά πλακόστρωτα σοκάκια της γαλλικής πρωτεύουσας.
Αν κοιτούσες για λίγη ώρα τον πίνακα, μπορούσες να νιώσεις τη βροχή να κυλάει στο πρόσωπό σου. Εκεί που έχεις αφεθεί στο χειμωνιάτικο ψύχος και κρυώνεις, ξεπηδούν απ’ το πουθενά, πίσω από τη δίνη της ομίχλης, κατακόκκινα, φουσκωτά φορέματα εποχής να στροβιλίζονται χορευτικά στη βροχή. Σαν φάροι που λάμπουν και σε καλούν να εστιάσεις στον παιχνιδιάρικο φωτισμό τους, να βρεις το δρόμο, να ζεσταθείς. Είναι γυναίκες που βγήκαν να θαυμάσουν το μεγαλείο του χειμωνιάτικου τοπίου. Στο ένα χέρι κρατούν πολύχρωμες ομπρέλες, ενώ με το άλλο αγκαλιάζουν στοργικά η καθεμία από ένα παιδί που προσπαθεί σκανταλιάρικα να ξεγλιστρήσει. Μητρική φροντίδα και παιδική ανεμελιά γίνονται ένα, ενώ στο βάθος του πίνακα σχηματίζεται αχνά ο Πύργος του Άιφελ. Έτσι, για να σου θυμίσει ότι η ομίχλη δεν ήρθε για να μείνει.

Είναι αργά, θα κοιμηθώ. Μα αυτή τη νύχτα για αλλαγή, δε θα αγκαλιάσω το μαξιλάρι δίπλα μου, θα αγκαλιάσω το όνειρό μου. Τι; Νομίζετε πώς δεν μπορεί να μου ανταποδώσει την αγκαλιά, επειδή του λείπουν τα ανθρώπινα χέρια; Κι όμως, μπορεί. Γιατί μπορεί να μην έχει χέρια, έχει όμως ψυχή. Ψυχή που πήρε απ’ τη δική μου, γι αυτό και μένει ζωντανό να καίει, όσο εγώ υπάρχω και ΕΛΠΙΖΩ.

Καληνύχτα, πολύχρωμο όνειρό μου...

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Ειρήνη Χρ. Συκιώτη

"There where some very bad days...and some unexpected beautiful... περισσότερα






Όταν γι' αλλού τραβάς κι αλλού η ζωή σε πάει

Σ' έναν καθρέφτη η άλλη οψη

Ο χορός

Τα χρόνια που πέρασαν...

Ένα παιχνίδι σκέψεων με τον ήλιο

Μάταιος δεν είναι ο κόσμος, αλλά εσύ

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Κάηκε το μέσα μας

Μαρύσα Παππά (2#x_2)




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.