Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Οι μη έχοντες πάθει έρωτα, να διαλυθούν ησύχως!

Α
Α
Είναι κάποιες (πολλές) νύχτες που νιώθεις σαν φθηνή πόρνη, που την διάλεξαν για μια νύχτα κι έπειτα την άφησαν να την "πάρει" ο επόμενος. Δεν έχει φύλο αυτό. Απλά το νιώθεις...

Είναι κάποιες (πολλές) νύχτες που περιμένεις να ξημερώσει για να λυτρωθείς. Περιμένεις τα πρωινά ξυπνητήρια. Το πρώτο φως της ημέρας. Περιμένεις να ξυπνήσει όλος εκείνος ο συρφετός που μισείς όσο τίποτε. Όλη εκείνη η άμορφη μάζα που με "ρομποτικές" κινήσεις ξεκινάει, με σκοπό να κολλήσει μια ημέρα ρουτίνας ακόμη στο πετσί της. Τότε εσύ βρίσκεις καταφύγιο πίσω από τα κατεβασμένα παραθυρόφυλλα, κουλουριασμένος κάτω από τα σκεπάσματα. Σα μωρό που φοβάται το σκοτάδι. Ακριβώς έτσι. Στην τελική, αυτό που φοβάσαι, αυτό που μισείς κι αυτό που νομίζεις πώς πολεμάς καταλήγει να σε τρώει λίγο-λίγο. Γίνεται η φυλακή σου. Γίνεται ο κολλητός σου, το αδερφάκι σου. Άνιση η μάχη με τα σκοτάδια μας αδέρφια. Άνιση.

Κάπως έτσι άνισα, ηττημένα έκλεισε το καλοκαίρι. Με αποχαιρέτησε κουνώντας μου τα χέρια εκείνα, που κάποτε κούμπωναν μες τα δικά μου. Εκείνα τα μωβ νύχια, γδέρνουν ακόμη τη πλάτη μου. Μπα, παραισθήσεις, το αλκοόλ ίσως... Γιατί όλα μου τα καλοκαίρια να έχουν μοιραία κατάληξη; Γιατί; Πόσο απαίσιο να έρχεται μες την αχλή του ονείρου σου, το αδυνατισμένο χέρι της και να σου σκουπίζει τα μάτια... Πόσο ειρωνικό. Πόσο καιρό άραγε θα μου πάρει να ξεθωριάσεις; Μήνες; Χρόνια;

Πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο μεγαλείο του έρωτα; Ξεκινάς να ζωγραφίζεις ένα πίνακα και τοποθετείς εκεί τον έρωτά σου! Τον καλλωπίζεις με γιορντάνια, με μουσικές, με χρώματα, με συναισθήματα. Κι έρχεται εκείνη η αναθεματισμένη στιγμή που νιώθεις τον πίνακά σου τόσο ξένο, τόσο απόμακρο. Φτάνεις σε σημείο να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν είναι δικό σου δημιούργημα, πως δεν τον έφτιαξες εσύ. Πως ήταν κάποιος άλλος που πρόσθεσε τις δικές σου πινελιές πάνω στον καμβά. Κι έπειτα έρχονται ποτάμι τα δάκρυα. Γδέρνεις τον καναπέ με τα νύχια σου. Κι όταν τα δάκρυα ξεπλύνουν τη ψυχή σου, αρχίζεις να βλέπεις την αλήθεια... Μάλλον έπειθες τον εαυτό σου ότι ήταν εκεί, χωρίς να είναι. Δεν άφηνες το μυαλό σου να κάνει βήμα δίχως εκείνη. Σου άρεσε που ήταν εκεί, χωρίς να είναι. Σου άρεσε που τις νύχτες χωρίς να σε βλέπει κανένας, σχημάτιζες το περίγραμμά της, με τα δάχτυλά σου.

Πλέον απέμεινες να παλεύεις μονάχος. Παλεύεις ενάντια σ' όλα εκείνα που αλληλοσκοτώνονται μέσα σου. Υποσχέσεις αιώνιες, συναισθήματα που έμειναν άγουρα, αφώλιαστα. Σκέψεις που κατατροπώθηκαν από "τρίτους", στην προσπάθειά τους να γίνουν πράξεις. Όνειρα που έσβησαν, δεν πρόλαβαν να πάρουν υπόσταση. Ξεκίνησαν σπίθα, κατέληξαν στάχτη. Μόνο σου όπλο, τα εναπομείναντα συναισθήματά σου! Μόνη σου ευχαρίστηση, η σκέψη της! Κι ένας φόβος στο βάθος, πλησιάζει απειλητικά. Ο δαίμονας της απελπισίας. Η δίνη που σε παρασύρει δίχως έλεος. Βουλιάζεις, βουλιάζεις, βουλιάζεις... Νιώθεις το «δηλητήριο» του αποχωρισμού να κυλάει μέσα σου. Σε γεμίζει απ’ άκρη σ’ άκρη. Κι έχεις πάρει πολλές δόσεις απ’ αυτό το "μαραφέτι". Δεν αντέχεις άλλο ρε γαμώτο. Κάθε φορά λες θα είναι η τελευταία, θα είναι η τελευταία. Δεν αντέχεις άλλο... Είσαι διάτρητος από δαύτο. Έτσι αφήνεσαι...

Ότι κάνεις, γίνεται μηχανικά πλέον. Λειτουργείς άψογα (σχεδόν). Κάνεις όλα όσα πρέπει να κάνεις χωρίς να σε καταλαβαίνει κανένας (σχεδόν). Μέχρι τη στιγμή που κάτι, θα σου θυμίσει εκείνη. Θα δεις το μοντέλο του αυτοκινήτου της, παρκαρισμένο, πηγαίνοντας για δουλειά. Θα ακούσεις τυχαία το αγαπημένο της τραγούδι, ευρισκόμενος σε κάποια καφετέρια. Θα πέσει το μάτι σου εκεί που θα κοιτούσε κι εκείνη, στη βιτρίνα του μαγαζιού που ψωνίσατε μαζί το καλοκαίρι που πέρασε. Θα δεις το αγαπημένο της χρώμα και θ’ αρχίσεις να κάνεις συνειρμούς. Θα γυρίσεις σπίτι ξημερώματα, κατάκοπος και δεν θα ‘χεις όρεξη παρά μόνο για ύπνο. Ελπίζοντας πώς όλα, είναι ένα κακόγουστο αστείο. Πώς όλα είναι όνειρο κι αύριο που θα ξυπνήσεις θα χτυπήσει το κινητό σου και θ’ ακούσεις να σου λέει: «Καλημέρααααααα!» Τραβώντας χαρακτηριστικά τη λέξη, για να σου τονίσει πόσο υπέροχα αισθάνεται που είσαι στην άλλη γραμμή. Για να σε κάνει να της "σκάσεις" το πρώτο χαμόγελο της ημέρας. Να σου κλέψει το πρώτο σου γέλιο! Τις πρώτες σου σκέψεις.

Καλύτερα να έμενες "καλοκαιρινό" απωθημένο. Να μην ζούσες λεπτό μες τα χέρια μου. Να έμενες  συναίσθημα, φωλιασμένο  στο υποσυνείδητο. Από εκείνα τα ανολοκλήρωτα, που δεν σου κοστίζουν και τίποτα στην τελική. Σαν την τελευταία ταινία που είδαμε μαζί και την αφήσαμε στη μέση. Τότε που ματώναμε ο ένας τα χείλη του άλλου και δεν αιμορραγούσαν οι καρδιές μας. Ήθελα! Τι μεγάλη λέξη. Ήθελα να μη σε χόρταινα, να μη με στοίχειωνες. Να σε έθαβα μέσα μου. Στα υπόγεια. Εκεί που βρίσκουν καταφύγιο τα πιο δειλά μας όνειρα, τα πιο δειλά μας "θέλω". Να μην γινότανε τίποτε στην πραγματικότητα! Να με απωθούσες, να με έσπρωχνες... Να έφευγα τότε, όχι τώρα. Τώρα που δεν μπορώ. Τώρα που απεχθάνομαι όσο τίποτε, το "πανηγυράκι" του αποχωρισμού. Τώρα που μισώ τις πρόθυμες υποχωρήσεις. Τώρα που καίω ολάκερος. Τώρα που με παρασύρει το αρρωστημένο μου μυαλό... ΌΧΙ τώρα. ΌΧΙ!

Άφησέ με να γράψω το τέλος που αρμόζει σ’ έναν μεγάλο έρωτα. Να βάλω τις πινελιές που θα ομορφύνουν λίγο την κατάντια μου. Άφησέ με να διασώσω όση έχει απομείνει από την αξιοπρέπειά μου. Άφησέ με να σε ντύσω με τα χρώματα που λατρεύεις. Άφησέ με για τελευταία φορά να μπολιάσω κάθε σημείο του κορμιού μου, με το δικό σου άρωμα. Να εισπνεύσω τη μυρωδιά από τα μαλλιά σου, να χαθώ μέσα τους. Να κάνω τα πόδια σου να τρέμουν, για μια νύχτα ακόμη. Άσε με να θρέψω τον έρωτά μου. Να τον χορτάσω. Να φουντώσει. Να του δώσω την ευχαρίστηση της τελευταίας φοράς. Να σου ψιθυρίσω «Μ’ ακούς;» και να μου απαντήσεις «Ναι, πάντα θα σ’ ακούω...» Άφησέ με λοιπόν. Άφησέ με...

Sakis Chalvantzis, 06/10/2015

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Sakis Chalvantzis

Be the change and... don't forget in love with yourself first!!!... περισσότερα






Πού είσαι αγάπη μου; Γιατί έφυγες;

Υπάρχουν αγάπες που ανθίζουν μέσα στην κόλαση

Πάρτε κι εμένα σ' αυτό το πλοίο για τον Παράδεισο...

Μερικούς μήνες μετά...

Όλα όσα θέλω

Στο' χει πει ποτέ κανείς;

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Έγκλημα και τιμωρία...

Στέφανος Μαντζαρίδης




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.