Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Άρωμα αντίο

Α
Α
fytoria.net
Αναρωτιέμαι αν θέλω δεύτερο. Το πρώτο ακόμη στη μέση. Με δύο πάγους να μη νερώνει. Άλλοτε το πίνω γρήγορα. Δυο-τρεις γουλιές. Την τρίτη φορά το βασάνισα. Κόμπος στο λαιμό. Καθισμένος στο μπαρ στη γωνιά του πάγκου κρατώ το ποτήρι και περιφέρω τους μισολιωμένους κύβους. Αποφεύγω τον καθρέφτη στην πλάτη του μπάρμαν. Δε ξέρω τι θα αντικρίσω, δε θέλω. Μετρώ χτύπους στο γυάλινο ποτήρι όσο το βλέμμα καθρεφτίζεται στην επιφάνεια του αλκοόλ. Παραμορφωμένες και οι σκέψεις.

Πέμπτη χρονιά φέτος. Πέμπτη φορά στο ίδιο σκαμπό. Καθιερωμένη ημερομηνία. Επέτειος. Δε γιορτάζω αρχή. Πως άλλωστε μοναχός; Ολοκλήρωση γιορτάζω. Το τέλος μιας σχέσης. Παράδοξα, με το πέρας της ένιωσα ακόμη πιο ζωντανός. Ένα μεγάλο κεφάλαιο είχε κλείσει και με περίσσια προσοχή το τακτοποίησα δίπλα στα άλλα. Τα υπόλοιπα αρχειοθετημένα σε περιόδους. Σχολικοί έρωτες, εφηβεία, φοιτητικά χρόνια. Αυτό όμως στην αρχή όλων. Εκεί να δεσπόζει οδηγός για τα επόμενα, απόφθεγμα των προηγούμενων. Σημείο συνάρτησης στο υψηλότερο σημείο της καμπύλης της, πάντα με τους ίδιους αγνώστους. Πάντα δύο.

Ακόμη με μαθαίνω. Ανακαλύπτω κομμάτια του χαρακτήρα μου ακόμη και όταν θεωρώ πως με βρήκα. Σκιές που αποζητούν λίγο φως. Μία ρωγμή να ξεθαρέψουν, να συμβάλλουν στις τιμές της συνάρτησης. Μα ο δεύτερος άγνωστος καθοριστικός. Αλλάζει το μέγεθος του πρώτου και όλα ξανά από την αρχή. Νέα καμπύλη, νέα μονοπάτια.

Σε ολόκληρη τη διαδρομή μας δεν είχαμε σταθερά στέκια. Φίλοι πηγαινοέρχονταν και μας παρέσυραν στα δικά τους. Άλλοτε εμείς σε νέα. Περνούσε ο καιρός και τα μαγαζιά άλλαζαν. Έκλειναν, άνοιγαν... Άλλαζαν και οι άνθρωποι. Η αίσθηση της μουσικής ίδια. Αυτή μας οδηγούσε. Εδώ δεν είχαμε έρθει ποτέ. Σποραδικά αναγκαστικά περνούσα από μπροστά να αποφύγω την κίνηση τις μέρες που είχα αργήσει. Δε θυμόμουν ούτε το όνομα. Κρυβόταν καλά πίσω από το φύλλωμα των δύο μανταρινιών στο πεζοδρόμιο της πρόσοψης.

Εκείνη τη μέρα είχα αργήσει. Καθυστέρησα να φύγω από το γραφείο και συνέπεσε η επιστροφή με την ώρα αιχμής των φροντιστηρίων. Δεκάδες αυτοκίνητα στους δρόμους. Οι γονείς βιαστικοί να προλάβουν με τις κόρνες σχεδόν ρυθμικά. Μου θύμισε αυτοκινητοπομπή οπαδών να πανηγυρίζουν νίκη της ομάδας τους. Δε μπήκα στον κόπο να ακουμπήσω τη δική μου. Περιττό σκέφτηκα. Οι υπόλοιπες ηχούν καλύτερα.

Είχε ήδη κατέβει από το διαμέρισμα και με περίμενε υπομονετικά. Μουρμούριζε για πολλά. Τις περισσότερες φορές για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Ποτέ όμως για την αναμονή της. Μια φορά και μοναδική τη ρώτησα.

-Θα έρθεις, αυτό έχει σημασία, μου απάντησε αφοπλιστικά.
Αυτό είχα λατρέψει. Τη διαφορετική θεώρηση της στους μικρούς καθημερινούς προβληματισμούς. Την άφηνα να μιλάει. Να μου περιγράφει τη μέρα της. Τις φορές που σταματούσε ανακάλυπτα απορίες για να συνεχίσει. Μικρές ωθήσεις για την επόμενη αφήγηση. Εστίαζα στις συμπεριφορές όσων την τριγυρνούσαν. Συνάδελφοι, φίλοι, οικογένεια. Με προσμονή ανέμενα τις επεξηγήσεις. Είχε τον τρόπο να αφαιρεί κάθε τι εγωιστικό στις αντιδράσεις της. Δράση αντίδραση μου έλεγε συχνά, νόμος της Φύσης, αλλά δεν παύουμε να είμαστε και άνθρωποι.

Η φορά αυτή ήταν διαφορετική. Το γνωρίζαμε και οι δυο μας. Είχαμε αφήσει μία συζήτηση στη μέση από το προηγούμενο βράδυ. Δεν είχαμε καταφέρει να βρεθούμε. Παρασύρθηκα από τις μισοτελειωμένες δουλειές στο γραφείο και είχε βραδιάσει δίχως να το καταλάβω. Της τηλεφώνησα και μιλούσαμε όση ώρα οδηγούσα για το σπίτι. Ήταν κουρασμένη και είχε ήδη ξαπλώσει. Άρχισε με χαμόγελα και την παύσαμε με προβληματισμό και σιωπές.

-Αύριο, αύριο από κοντά!
-Ναι, καλύτερα!

Συμφώνησε αναγκαστικά κι έκλεισε τη γραμμή. Δεν έκλεινα ποτέ πρώτος την κλήση. Της είχα παραχωρήσει αυτό το βάρος. Δική σου, ολόδικη σου η επιλογή της έλεγα χαριτολογώντας κάθε φορά που είχαμε ακόμη λίγα λεπτά πριν αποκοιμηθούμε.

Τα λεπτά περνούσαν και οι σιωπές δυνάμωναν. Κάλυπταν τη μουσική και την αμηχανία. Καθισμένη στη θέση του συνοδηγού κοιτούσε έξω ανέκφραστα και αφηρημένα.

-Τι λες να πάμε στις δυο μανταρινιές, δεν έχουμε πάει ποτέ εκεί για καφέ, τη ρώτησα, με τη χροιά της φωνής να παλεύει να μην προδοθεί.
Προσπαθούσα να καλύψω όσο μπορούσα το σφίξιμο στο στομάχι. Μάταια, με γνώριζε καλά.

-Πάμε να δω και εγώ αυτές τις δύο μανταρινιές, μου απάντησε, υιοθετώντας επίτηδες το ύφος το δικό μου.
Δυο-τρεις φορές καθώς πήγαινα να τη βρω της έστειλα μήνυμα στο κινητό πως είμαι στις μανταρινιές για να καταλάβει. Γνώριζε και υπολόγιζε πέντε λεπτά να φτάσω. Έτσι τις ήξερε.

Η ώρα έδειχνε πέντε λεπτά πριν τις εφτά. Οι δείχτες του ρολογιού στον τοίχο φτιαγμένοι με μαχαιροπήρουνα. Των δευτερολέπτων με το μαχαίρι. Σε κάθε του επόμενο βήμα και ένα κομμάτι του τώρα χάρισμα στο χθες. Για αυτό ήρθαμε, να κομματιάσουμε το τώρα.

Δεν είχε πολύ κόσμο. Τέσσερις παρέες διασκορπισμένες στις τέσσερις γωνιές του μαγαζιού οριοθετούσαν το χώρο. Όλες με τα μυστικά τους. Απόμακρες από αδιάκριτα αυτιά και βλέμματα. Μόνο τα γέλια ακουγόντουσαν και αυτά με προσπάθεια. Καθίσαμε αντικριστά. Έτοιμοι, λες, για μία παρτίδα σκάκι. Από πριν γνώριζα ότι δε θα έχουμε νικητή απόψε. Το γνώριζε και εκείνη.

Αρχίσαμε να μιλάμε όπως πάντα. Παραμερίσαμε για λίγο τη συζήτηση που ήρθαμε να ολοκληρώσουμε. Όσο μιλούσαμε στο πρόσωπο της ζωγραφίστηκαν και πάλι τα γνωστά μου χρώματα. Μπορούσα να τα ξεχωρίσω μέσα σε πλήθος κόσμου. Της περιέγραψα τη χαοτική μου μέρα. Ασταμάτητα τηλεφωνήματα, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, παράπονα. Με κοιτούσε με το βλέμμα αυτό της αρχής. Αυτό το βλέμμα που με είχε μαγνητίσει την πρώτη φορά που συστηθήκαμε σε κοινή παρέα. Με αυτόν τον συνειρμό σταμάτησα.

-Πες μου, πώς νιώθεις;
-Είμαι και δεν είμαι. Μπερδεμένη, και θέλω εσένα να με ξεμπερδέψεις.

Είχε έρθει πια η στιγμή. Το βλέμμα μου τυχαία καρφώνεται στην απόδειξη του λογαριασμού. 19:48'.

-Νιώθω πως έχουμε ολοκληρωθεί. Πιστεύω ότι από εδώ και πέρα η φθορά θα είναι καθοριστική και θα μας κατακλύζει. Δε το θέλω. Δε το θέλω πρώτα για εσένα και μετά για εμένα. Γεμίσαμε πολλά κενά και οι δυο μας. Θέλω έτσι να με θυμάσαι. Έτσι να σε θυμάμαι. Ήπιε την τελευταία της γουλιά καφέ και σηκώθηκε.

-Να σου πω, α, και τη σταματώ. Απαγορευμένη λέξη, το ξέρει. Αλλά παρασύρθηκε.

-Δε λέμε αντίο, όχι μεταξύ μας, της αποκρίνομαι. Χαμογελά και αποχωρεί.

Δε γνωρίζει κανείς που χάνομαι τέτοιες βραδιές. Το κάνω για εμένα. Γιορτάζω τη δύναμη της αποχώρησης. Τη χαρά της ολοκλήρωσης. Αναρωτιέμαι αν θέλω δεύτερο ποτό. Πίνω την τελευταία γουλιά. Όχι, σκέφτομαι. Η συμφωνία είναι ένα και μοναδικό. Όπως εκείνη. Πιάνω το κινητό και ψάχνω το τηλέφωνο του κολλητού.

-Πού είσαι;
-...
-Έρχομαι... Ναι, τώρα!

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Βασίλης Μαντικός (οΡόδιος)

... ψάξε με στα πιο βαθιά σου τα κατάστιχα, τσιγάρ(ω) άναψε κι α... περισσότερα






Η λάμπα με το Αλτσχάιμερ

Κράτα με

Στο κέντρο είναι τα βιβλία

Μο Γιαν: Ο νικητής του Νόμπελ Λογοτεχνίας

Συνομιλώντας με τον Άνταμ Φουλντς

Interview with Adam Foulds

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Μάθε να φεύγεις την κατάλληλη στιγμή

Cheshire Cat




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.