Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Kestane Şekeri

Α
Α


Αγάπης πόλεμος

"Αν θέλεις ειρήνη, να ετοιμάζεσαι για πόλεμο"
, αναφώνησε ο Λατίνος ποιητής, ενώ ο Βενιαμίν ο Φραγκλίνος κατέληξε στο ότι "Δεν υπήρξε καλός πόλεμος ή κακή ειρήνη, ποτέ".  Είναι πολλές οι ρήσεις των μεγάλων αντρών για τις δυο αυτές αντίθετες λέξεις, ανά τους αιώνες.

Στα τέλη του Μάρτη και στις αρχές Απρίλη του, όχι και τόσο, μακρινού 1997 η κατάστασή μου ήταν πολεμική! Στα 19 μου χρόνια, τότε που το αίμα έβραζε, θα έδινα άλλη μια μάχη, απέναντι σε τουρκική ομάδα, με φόντο το πάλαι ποτέ Κύπελλο Κόρατς. Ο οπαδός έχει αυτό το χαρακτηριστικό, μεταξύ άλλων. Ταυτίζεται με το αντικείμενο αγάπης, την καψούρα του, όπως συνηθίζει να αποκαλεί την ομάδα, την φανέλα και βάζει το πρώτο ενικό όταν αναφέρεται σε αυτήν, γι' αυτό ζητώ την κατανόησή σας. Είχαν περάσει μόλις 4 χρόνια απ' το Τορίνο, απ' το πρώτο ευρωπαϊκό κύπελλο, απέναντι στην Εφές Πίλσεν, τουρκική ομάδα και αυτή και τα όσα επακολούθησαν, με ...αγκαλιάσματα, καρέκλες και φιλάκια ανάμεσα στους Τούρκους και τους δικούς μας, γεγονός που έδινε ακόμα μεγαλύτερη αξία στην "κούπα"!

Στα χρόνια εκείνα ο φανατισμός και οι σπίθες ανάμεσα στις δυο γείτονες (sic) χώρες ήταν στην επικαιρότητα. Τα γεγονότα των Ιμίων ήταν ακόμα νωπά, οι σφαίρες απ' τις μάχες του Ιράκ και της, άλλοτε κραταιάς, Γιουγκοσλαβίας σφύριζαν ακόμα και όλοι ψιθύριζαν πως "θα σκάσει η βόμβα" και κατά δω, αργά ή γρήγορα. Πού να 'ξεραν πως τα "μπαμ" και τα "μπουμ", οι πιστολιές και οι βομβαρδισμοί θα έρχονταν από ...Σοφοκλέους μεριά, σε λίγα χρονάκια;

Τέλος πάντων, ας αφήσω τον "πόλεμο της οικονομίας" και ας γυρίσω σ' αυτόν των γηπέδων και ειδικότερα τότε, των παρκέ! Η αλήθεια είναι πως κάθε συνάντηση με ομάδα απ' την Τουρκία μύριζε μπαρούτι και είχε να δώσει πολύ υλικό. Στην φάση των ομίλων της ίδιας χρονιάς, στον δρόμο για το "έπος της Προύσας", έσκασε μύτη απ' τα μέρη μας και η Μπεσίκτας και οι παίχτες ανέλαβαν να γυμνάσουν τα μπράτσα τους. Με τα πολλά και αφού οι Τούρκοι της Τόφας Μπούρσα πέρασαν απ' το θρυλικό Παλέ με νίκη έντεκα πόντων, η ρεβάνς του διπλού τελικού "στα ...βάθη της Ανατολής, στη μαύρη ξενιτιά μου", που λέει και ο ρεμπετοστίχος (Μπιρ Αλλάχ (Σαν βγαίνει ο χότζας στο τζαμί) - YouTube)αποκτούσε χαρακτήρα διαφορετικό και οι παίχτες μας το αντιλήφθηκαν κοιτώντας το πρωτοσέλιδο της εποχής, στο οπαδικό εφημεριδάκι... " Φέρτε το Κύπελλο ή μείνετε εκεί ", ήταν το κεντρικό του νόημα!


Ο Πύργος ο Λευκός κιτρίνισε, εν τέλει! Μπερεκέτι, θρίαμβος 18 πόντων, με αντιπάλους να σπάνε το γήπεδό τους, μην μπορώντας να αντέξουν την (εθνική και αγωνιστική) ντροπή.
Μεγάλε Άρη, μόνο εσύ!



Ενάμισι μίλι

Η ζωή κάνει πλάκα, αρκετές φορές και έτσι και σε μένα, απ' την πάνω δεξιά πινέζα του χάρτη και το Διδυμότειχο, με έφερε στην Κω όπου έζησα κάποια απ' τα πιο όμορφα χρόνια μου, απ' το 2000 ως το 2004, όταν και γύρισα στην μάνα Σαλονίκη. Πέρασαν χρόνια για να ξαναβρεθώ κάτω, με αφορμή τον γάμο του Νίκου, φίλου δυνατού, από αυτούς που χαίρεσαι και είσαι ευγνώμων με την ζωή, όταν τους φέρνει στο ίδιο μονοπάτι με σένα.  Οκτώβρη πήγα, Οκτώβρη έφυγα, τον ίδιο μήνα ξανακατέβηκα! Ξημέρωνε 6, σαν σήμερα που γράφω, του 2012 όταν έδεσε το καράβι και η Ανατολή της φάνηκε μπροστά μου. Όλα ίδια και τόσο διαφορετικά...


"Το νησί του Ιπποκράτη" το λάτρεψα. Περπάτησα κάθε γωνιά του, κάθε πιθανή ώρα του 24ώρου, σε κάθε εποχή, τον καιρό εκείνο. Είδα και έζησα πολλά, έντονα, στα όρια ζωής-θανάτου, αγάπης-μίσους, μεθυσιού-ξενερώματος. Απ' τον ιστορικό Πλάτανο του πατέρα της Ιατρικής, όπου 2 γεροντάκια, αντρόγυνο, Αυστραλοί γιατροί έκλαιγαν κρατώντας βολβούς του στα χέρια τους, ως το Ασκληπιείο του δάσκαλου και τις μπάρες των Εξαρχείων, της γνωστής bar-street του νησιού, με αγκαλιά μισόγυμνες τουρίστριες ή πιο κυριλέ "δικές μας", η απόσταση δεν ήταν μεγάλη. Απ' το κουτουκάκι του Γιάννη, με κιθάρα, μπουζούκι και τραγούδι ως τις παραλίες, τα ποδοβόλλεϊ και τα μπιτσόμπαρα, όλα ...ένα τσιγάρο δρόμος, χειμώνα-καλοκαίρι!

Τα σύνορα δεν τα πέρασα. Απέναντι ακριβώς, στο βάθος, τα φώτα του Μπόντρουμ ήταν τα πρώτα που βλέπαμε κάθε βραδάκι. Το πιο κοντινό σημείο στα 3 χιλιόμετρα, στο 1,5 ναυτικό μίλι. Εγώ και η παρέα, ο Πάρης, ο Παναής και ο "ψηλός" με τα διαβατήρια αραχνιασμένα, χωμένα κάπου σε ένα συρτάρι, προφανώς ληγμένα, προτιμούσαμε τις εδώ απολαύσεις των "ουρί του παραδείσου", που έταζε στους απέναντι το Κοράνι! Ζέσταμα στον Νίκο, στην μπάρα του ξενοδοχείου και ...ντου!

Με τα πολλά, έφτασε το επικό καλοκαίρι του 2004. Ο Άγγελος, ο "ψηλός" είχε ένα νταραβέρι εκείνη την περίοδο με μια δικιά μας, Ελληνίδα μεταφράστρια, μόνιμη κάτοικο Γερμανίας, την Μαρίνα, που έβγαζε σαιζόν κάτω. Θα ήταν Ιούλιος όταν ένα βράδυ εμφανίστηκε με 2 φίλες της, την Γεωργία και την φίλη απ' την Γερμανία, την Τουρκάλα Λεϊλά. Υπάρχουν κάποιες γυναίκες που μαγνητίζουν τους άντρες, χωρίς να προκαλέσουν, χωρίς να γδυθούν, χωρίς να βγάλουν το αισχρό, το πρόστυχο το εύκολο. Μια ηδονική αρχοντιά τις διαπερνά, μια αύρα μυστηρίου και μαγείας που, αν μπερδευτεί με διάθεση καλοκαιριού, κουβέντα, χαμόγελο και χορό σε αιχμαλωτίζει. Της παρέας τα δόντια έπεσαν, μόλις την είδαμε και ο "ψηλός" καμάρωνε, καθώς μας ανέβασε τις μετοχές με την γνωριμία του. "Εγώ", είπε ο Παναής και μαζευτήκαμε με τον Πάρη. Είναι κάποια πράγματα στην αντρική φιλία που την ορίζουν. Ένα από αυτά λέει ότι "ποτέ δεν χώνεσαι σε γυναίκα φίλου" και σε μας ίσχυε σαν νόμος απαράβατος. Μπέσα, παντελόνι!

Η ατυχία του Παναή ήταν ότι η Γεωργία όταν τον είδε είχε πει (προφανώς) το αντίστοιχο "εγώ", μέσα της ή στις άλλες και δεν τον άφηνε σε χλωρό κλαρί, ούτε κουβέντα δεν μπορούσε να πει, κάνοντας την αντιπαραβολή με τις απέναντι ακτές, που όλο και μάκραιναν από...κοντά του. Θυμάμαι πως τότε του βγάλαμε το ινδιάνικο όνομα "το καπνιστό κεφάλι", καθώς έβραζε ολόκληρος και το κοκκίνισμα που είχε απ' τον ήλιο του νοτιοανατολικού Αιγαίου ολοκλήρωνε την εικόνα! Καμιά φορά, εμείς οι άντρες έχουμε έπαρση και θολούρα στο κεφάλι. Το ότι προσεγγίζουμε μια γυναίκα ευγενική δεν μας αφήνει να αντιληφθούμε πως, όπως και να 'χει ...αυτή επιλέγει!

Περνώ τα σύνορα και ...να!
Την Προύσα, πέρα απ' την (κακομοίρα την) Τόφας την πρωτοάκουσα...τραγουδώντας την, καθώς το ρεμπέτικο χάραξε την νεανική πορεία μου, απ' τα Κάστρα του Γεντί Κουλέ και τον "Κήπο του Κουφού", μέχρι το ιστορικό "Μινουί" και την "Πριγκιπέσσα" της Θεσσαλονίκης! Ο Στελλάκης ο Περπινιάδης με δίδαξε για την διαδρομή ενός μαγκίτη από εκεί κατά δω και τις "ατυχίες" του στο καράβι, Περπινιάδης - Η Προύσσα - YouTube, καθώς χαρμάνιασε για λίγο "Προυσιαλιώ", όπως θα το άκουσες αλλού. Δεν είχα ιδέα για τα μαρόν-γλασέ, τα ζαχαρωμένα κάστανά της, τα Kestane Şekeri όπως τα λένε και την γλύκα τους, που μένει ισόβια να σε συντροφεύει, αν τα δοκιμάσεις.

Και την Κω, πριν πάω, δεν την ήξερα. Δεν γνώριζα την γειτνίαση με τους "απέναντι", τον πόνο των ανθρώπων που ξεκινούν για το άγνωστο, όπως οι μετανάστες και οι πρόσφυγες (που από τότε έρχονται και πνίγονται και) που χωριζόμασταν σε άσπρους και μαύρους, να μην μπερδευόμαστε, για να στήσουμε ποδοσφαιρικά ματς 11 εναντίον 11 και εγώ έπαιζα συμπαίχτης με Αφγανούς και Σύριους, άσπροι γαρ, κόντρα σε παιχτάκια με ταλέντο από Ερυθραία ή Νιγηρία και γελούσαμε. Έχω διηγηθεί την ιστορία μου με τον Σαχάν εδώ (Η ελευθερία του γερακιού!), αλλά πρώτη φορά αναφέρομαι στις "Μικρές περιπλανήσεις" της, που είχα την ευλογία να ακούω συχνά, σε ένα μαγαζί-πατάρι και που γλύκαιναν τις εικόνες που δεν αντέχονται εύκολα. Μουσικό σχήμα με επιρροή και συνεργασία με τον καρντάση, τον Νικόλα Παπάζογλου, με λίγες πενιές τους ταξίδευα πάνω απ' το Αιγαίο, και έφτανα Θερμαϊκό!

Σβήνω στα χείλη σου ξανά!
Ήταν ένα ζεστό βράδυ Ιουλίου. Ο Παναής είχε παραιτηθεί, από μέρες και μας άφησε να τα πίνουμε σε ένα μπαράκι με τον Άγγελο, την Μαρίνα και την Λεϊλά. Θα έφευγα σε λίγο χαιρετώντας "την μάγισσα της Ανατολής" που επέστρεφε στην Γερμανία το άλλο πρωί. Ο "ψηλός" μου είπε να μείνω γιατί θα πηγαίναμε στην παραλία. Αργά αντιλήφθηκα το ερωτικό κάλεσμα... "Τι μαλάκας είμαι, γαμώτο;", ψιθύρισα στο κεφάλι μου!

Τα υπόλοιπα είναι εικόνες, στιγμές προσωπικής ολοκλήρωσης, αυτής που μόνο δυο άνθρωποι που έρχονται κοντά, αβίαστα, ελεύθερα μπορούν να νοιώσουν. Δεν ξέρω ποιος τεχνίτης λόγου, ποιος λογοτέχνης θα μπορούσε να περιγράψει την ένωση δυο πλασμάτων που δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν, παρά να αποχαιρετιστούν μέσα σε συνταγές προυσσαλιώτικες, μέσω της τέχνης του έρωτα, αυτού που δεν γνωρίζει σύνορα, φράχτες, λυκοφιλίες χωρών, αυτού του νικητή, του θριαμβευτή, του συλλέκτη τροπαίων, από αυτά που κοσμούν για μια ζωή τις προθήκες της ζωής σου...

ΥΓ. Τα παραπάνω γράφτηκαν ακούγοντας και ταξιδεύοντας με τους ήχους του παρακάτω...

Makis Lamos, 14/10/2015

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Makis Lamos

Ανεβαίνοντας, μα και κατρακυλώντας σε "σκάλες", παραπατώντας, μα... περισσότερα






Στη υγειά του χρώματος

Dare to be Different

Radio Days…

Οιδίποδας, ένα σχόλιο για την εξουσία

Frédéric Chopin: ο ποιητής του πιάνου

Ο μύθος της grunge

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Παιδί ετών εικοσι τεσσάρων

Ελευθερία Καραμολέγκου




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.