Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Νέμεσις τ' όνομά μου

Α
Α
Από που να ξεκινήσω; Ύστερα από μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου. Σε αυτό με βοήθησε το αγόρι μου. Ήταν πάντα δίπλα μου και μου στεκόταν σε οποιοδήποτε πρόβλημα καλούμουν να αντιμετωπίσω. Περνούσαμε καλά μαζί. Δε μπορώ να αρνηθώ βέβαια ότι πολλές φορές τσακωνόμασταν άγρια – ήμουν πολύ ζόρικο κορίτσι μαζί του, ξέρετε. Παρόλα αυτά ήμουν η ζωή του και ήταν η ζωή μου.

Ήμασταν μαζί αρκετό καιρό και ορκιστήκαμε να μη χωρίσουμε ποτέ εμείς οι δύο. Δύο καλοκαίρια πριν όμως ξεκίνησαν τα μεταξύ μας προβλήματα. Αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε οτι οι κόσμοι μας είναι πολύ διαφορετικοί. Ξεκίνησαν οι πρώτες πιέσεις και οι πρώτες ουσιαστικές φωνές. Βέβαια και τους δυο μας μπορεί να μας ένωναν λιγότερα από όσα μας χώριζαν μα δε το βάλαμε κάτω, αφού εξακολουθούσαμε να προσπαθούμε για εμάς μολονότι αυτή η κατάσταση έφθειρε και τους δυο μας ως σύνολο μα και τον καθένα ξεχωριστά.

Η αρχή του τέλους ξεκίνησε κάποιο ανοιξιάτικο δειλινό.  Το αγόρι μου αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν στο πανεπιστήμιο -φοιτητής στο τρίτο έτος φιλολογίας. Εγώ, καθόμουν με το βιβλίο μου σε ένα ξύλινο παγκάκι στην πλατεία που συνήθιζα να πηγαίνω για να διαβάζω τα μυθιστορήματα μου – οί "μελούρες" όπως συνήθιζε να τα αποκαλεί το αγόρι μου. Καθώς διάβαζα λοιπόν το όγδοο κεφάλαιο του βιβλίου, το μάτι μου έπεσε σε ένα ρητό γραμμένο με λευκό μαρκαδόρο στην άκρη του καθίσματος του παγκακιού. Έγραφε "Οι ονειροπόλοι δε δαμάζονται ποτέ".

Άφησα το βιβλίο μου στην άκρη, άναψα ένα τσιγάρο και προσπάθησα να αναλύσω αυτή τη φράση που μου έκανε τόση εντύπωση. Δε ξέρω γιατί, μα στο μυαλό μου έπλασα θεωρίες περί ερωτευμένων και ονειροπόλων. Για την ακρίβεια συσχέτισα το δαμασμό των ονειροπόλων  με των ερωτευμένων. Όπως ένας ονειροπόλος δε μπορεί να δαμάσει τα όνειρα και τις ελπίδες του, έτσι και ο ερωτευμένος δε μπορεί να δαμάζει τον πόθο και την ανάγκη του για λύτρωση. Αυτό όμως σημαίνει  και πως κανένας από τους δύο δε μπορεί να τιθασέψει τον εαυτό του. Η αμέριστη λαχτάρα και θέληση για τον έρωτα ή για το όνειρο κυριεύει την ψυχή και τα σωθικά σου. Κάνεις πράξεις που δε μπορείς να ελέγξεις επειδή κάτι μέσα σου σε τυφλώνει και δε μπορείς να απαλλαγείς. Στην αρχή προσπαθείς να τιθασέψεις τον εαυτό σου μα αυτό το "κάτι" σου ασκεί τόση δύναμη που είναι ζήτημα χρόνου να σε κάνει να μη θέλεις καν να μπεις στον κόπο να επιδιώξεις να ξεφύγεις. Και αυτό το "κάτι" πηγάζει από μέσα μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Γινόμαστε σκλάβοι του "εγώ"  μας και υποτασσόμαστε στο υποσυνείδητό μας που ενώ γνωρίζουμε οτι θα μας καταστρέψει, διψάμε να μας διατάξει τι θέλει να κάνουμε.

Αυτό δεν άργησε να συμβεί και σε εμένα. Έχοντας ήδη κάνει το μισό πακέτο αναλογιζόμενη το ρητό, κάτι μέσα μου με πάγωσε και διέκοψα τις σκέψεις μου. Πήρα ξανά στα χέρια μου στο βιβλίο και συνέχισα την ανάγνωση του όγδοου κεφαλαίου. Ήταν καθηλωτικό το περιεχόμενό του. Έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια έχοντας στη σκέψη μου στον πανέμορφο κήπο που περιέγραφε με τόση λεπτομέρεια η συγγραφέας και αισθάνθηκα το άρωμα του γιασεμιού, που όπως έγραφε : "το μύριζε κάθε επισκέπτης που έμπαινε από τη λευκή σιδερένια πόρτα".

Με το που τα άνοιξα είδα μπροστά μου εκείνον. Τι κι αν το ρολόι έγραφε επτά παρά εικοσιπέντε, για εμένα ο χρόνος είχε σταματήσει. Πόσο όμορφος ήταν... πόσο ιδανικός. Φυσικά και δεν ήταν το αγόρι μου. Ήταν άλλος. Ένας που για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα σήμερα. Έμοιαζε σαν να είχε δραπετεύσει από στίχους ποιημάτων που  αναφέρονταν σε αγγελικές υπάρξεις. Σαν να ήταν ένας από εκείνους τους τέλειους ήρωες ρομαντικών ιστοριών που αποτελούν το όνειρο κάθε κοριτσιού.

Αισθάνθηκα την ανάγκη να τον πλησιάσω και να του μιλήσω για να γνωριστούμε. Είχα ξεχάσει το όνομά μου, την ηλικία μου, τη ζωή μου, τα πάντα. Με το που ξεκινάω να σηκωθώ μία ζάλη κυριεύει το κεφάλι μου και σε δευτερόλεπτα γειώθηκα, Τί πάω να κάνω; Είμαι τόσο καιρό σε σχέση και ξέρω οτι γεννήθηκα για να είμαι μαζί με το αγόρι μου. Θα τα διαλύσω όλα και θα πάω να μιλήσω σε εκείνον τον άγνωστο; Αν είναι δυνατόν. Πίστεψα ότι απλώς με επηρέασε η σκέψη μου για το ρητό που μου έκανε εντύπωση στο παγκάκι.

Αλλά δεν έπαψα να τον κοιτάζω. Τί γλυκό πρόσωπο που είχε... Πόσο μοναδική αύρα είχε... Στεκόμουν καθηλωμένη και περιεργαζόμουν κάθε κομμάτι του. Απίστευτο μου φαινόταν. Ξάφνου το βλέμμα του σημάδεψε το πρόσωπό μου.

Έκλεισα το βιβλίο, σηκώθηκα απότομα και έφυγα για το σπίτι. Προσπαθούσα να ξεχάσω τί συνέβη. Απέφευγα να φέρνω στο νου μου εκείνο το δείλι. Προσποιούμουν οτι δεν υπήρξε ποτέ. Εν τω μεταξύ τα πράγματα στη σχέση μου άρχισαν να χειροτερεύουν ξανά. Μου έλεγε συνέχεια πως ήμουν αφηρημένη και δε τον πρόσεχα, ότι φερόμουν πολύ παράξενα και άσχημα. Του απαντούσα πως όλα αυτά είναι η ιδέα του και καλό θα ήταν να χαλάρωνε λιγάκι γιατί δε βλέπω να προχωράει η σχέση μας. Όταν του το έλεγα αυτό δε μιλούσε. Έσκυβε το κεφάλι του και η μοναδική φράση που έλεγε πριν πάει στο δωμάτιό του ήταν "έχεις δίκιο ζωή μου".

Οι μέρες περνούσαν τόσο βασανιστικά και η ψυχή μου βάραινε όλο μου το είναι όλο και περισσότερο. Για τέσσερις νύχτες δε μπορούσα να κοιμηθώ. Ξάπλωνα μαζί με το αγόρι μου και όλη τη νύχτα σκεφτόμουν τί μου συνέβαινε και ένιωθα τόσο κενή και τόσο απαίσια μέσα μου. Το πρωί της πέμπτης ημέρας όταν πήγαμε στην κουζίνα για τον πρωινό καφέ μας τσακωθήκαμε ακόμα μία φορά. Έπειτα γεμάτη υπερένταση πήρα τις κούπες να τις πλύνω στο νεροχύτη. Καθώς έπλενα τη δεύτερη κούπα, δίχως να καταλάβω τί έγινε, γλιστράει από τα χέρια μου και σπάει σε χίλια κομμάτια μέσα στη γούρνα του νεροχύτη. Δεν άντεξα. Ξέσπασα σε κλάματα και λυγμούς. Όταν το αγόρι μου με άκουσε να κλαίω ήρθε στην κουζίνα και με πήρε μία σφιχτή αγκαλιά. Τραβήχτηκα. Έκανα ένα βήμα πίσω.

Δε μπορούσα να υποφέρω και να κρατάω μέσα μου το Γολγοθά. Αφού σκούπισα με μία πετσέτα που ήταν ακουμπισμένη στον πάγκο τα μάτια μου, του ζήτησα να χωρίσουμε με τη δικαιολογία ότι δε μπορεί να συνεχιστεί η μεταξύ μας κατάσταση. Δε θα αναφερθώ σε περαιτέρω λεπτομέρειες. Η ουσία είναι πως τελικά χωρίσαμε.

Λεπτό δεν πέρασε από την ώρα που έκλεισε η πόρτα του σπιτιού  και ξεκίνησα να ψάχνω για να βρω εκείνο τον άγνωστο άγγελο. Πρώτη ενέργεια που έκανα ήταν να πάω στην πλατεία που τον είδα για πρώτη φορά. Ίσως σταθώ τυχερή και βρίσκεται εκεί. Πράγματι η τύχη στάθηκε με το μέρος μου διότι ο άγνωστος άγγελος ήταν όντως στην πλατεία. Δεν έχασα ευκαιρία και συστήθηκα. Ανταλλάξαμε ονοματεπώνυμο, πράγμα το οποίο μου έδωσε τη δυνατότητα να τον βρω στο ίντερνετ και να ξεκινήσω την επαφή μαζί του. Ήμουν ερωτευμένη με αυτό το παιδί. Τον είχα δει δυο φορές στη ζωή μου μα τα αισθήματα που ένιωσα για κείνον ήταν τα εντονότερα συναισθήματα που μία γυναίκα θα μπορούσε ποτέ να νιώσει για έναν άντρα. Ο λόγος που πλάστηκαμε είναι για να γίνουμε ένα.

Μόνο που εκείνος δε το ήξερε. Δε το είχε καταλάβει. Ήξερα πως και αυτός ένιωθε το ίδιο με εμένα μα δε το είχε καταλάβει ακόμα. Αφού τον ποθώ τόσο και τον θέλω, με ποθεί και με θέλει και εκείνος.  Πήρα λοιπόν την απόφαση να του μιλήσω σχετικά με τα αισθήματά μου, ούτως ώστε  να εκπληρωθεί αυτό που η μοίρα έγραψε για εμάς τους δύο. Του ζήτησα να βγούμε για έναν καφέ να μιλήσουμε, μα αρνήθηκε. Θεώρησα ότι δεν είχε χρόνο. Δεν πτοήθηκα και του ξανάκανα πρόταση για έξοδο -αυτή τη φορά για ποτό. Για ακόμα μια φορά ευγενικά μου είπε πως δεν μπορεί να βγει ούτε το αποψινό βράδυ. Του ζήτησα να με ενημερώσει εκείνος για το πότε δύναται να με συναντήσει και τον καληνύχτισα.

Πέρασαν αρκετές εβδομάδες που δεν λάμβανα κάποιο μήνυμα. Δε με ενοχλούσε. Δεν πίστεψα πως αδιαφόρησε. Απλά ήταν αναγκαίο να κάνω υπομονή. Όντως η υπομονή μου δεν εξαντλούταν και περίμενα κάποιο μήνυμά του. Σκεφτόμουν πως αφού πλέον βρήκα τον έρωτα της ζωής μου το μόνο που χρειάζεται είναι να περιμένω.

Ήταν Σάββατο νομίζω. Είχα βγει  για καφέ με την καλύτερή μου φίλη. Ξαφνικά, περνάει από μπροστά μας ο άγνωστος άγγελος κρατώντας το χέρι μιας κοπέλας. Στην αρχή η αντίδρασή μου ήταν ψύχραιμη. Η ψυχραιμία μου όμως χάθηκε όταν πήρε αυτή την κοπέλα αγκαλιά και τη φίλησε. Θόλωσα εκείνη την ώρα. Με ποιο δικαίωμα αυτή η κοπέλα μου πήρε τον άγγελό μου; Πως τολμάει να αγγίζει τα χείλη του αυτή που δεν πρόκειται ποτέ να του προσφέρει τίποτα από όσα θα μπορούσα να του προσέφερα εγώ; Φαίνεται πάρα πολύ ευτυχισμένος και ερωτευμένος μαζί της.

Διατήρησα την ψυχραιμία μου μέχρι να φτάσω στο σπίτι μου που για ακόμα μία φορά με το που πέρασα το κατώφλι ξέσπασα σε λυγμούς. Πήρα την απόφαση να τον αφήσω ήσυχο και να μη σταθώ εμπόδιο στην ευτυχία του, ακόμη κι αν αυτή τελικά δεν ήταν εγώ. Έτσι κι έγινε. Ο καιρός περνούσε και εγώ έπαψα να κάνω αισθητή την παρουσία μου σε εκείνον. Υπέφερα όμως. Ο ατίθασος πόθος μου και η ανάγκη μου για εκείνον αναζωπύρωναν την ήδη ραγισμένη μου καρδιά κάνοντάς με να θέλω να φτάσω στο σημείο να σκίσω τη σάρκα μου και να την ξεριζώσω.

%u03A0%u03B7%u03B3%u03AE%3Axibalbaawe.blogspot.com
Πηγή:xibalbaawe.blogspot.com

Το ποτήρι ξεχείλισε. Δεν άντεχα άλλο αυτό τον πόνο στην καρδιά και στη ψυχή μου. Δε καταλάβαινα τί έκανα. Ύστερα από πέντε μέρες περίπου τον ξανασυνάντησα τυχαία στο δρόμο. Έχοντας μεθύσει από τον έρωτα στάθηκα μπροστά του και του εξομολογήθηκα τα πάντα. Καρτερούσα τη στιγμή που θα μου χαμογελούσε και θα με έκλεινε μέσα στην αγκαλιά του. Αντί αυτού, έκανε ένα βήμα πίσω και μου είπε πως δε θέλει να με ξαναβρεί στη ζωή του και να πάψω να τον ενοχλώ διότι ποτέ δεν πρόκειται να αφήσει την κοπέλα του.

Αυτή η καταραμένη κοπέλα μπήκε στο δρόμο μου και μου στέρησε κάθε δικαίωμα ευτυχίας και αγάπης. Ο άγγελος μου με αρνήθηκε και προτίμησε εκείνη. Άρχισε να γεμίζει μίσος η ψυχή μου. Ήθελα αυτή η κοπέλα να φύγει από κοντά του. Αυτή τον εμπόδιζε να δει καθαρά ότι ανήκει μαζί μου. Την απειλούσα με ανώνυμα τηλεφωνήματα και εκφοβιστικά μηνύματα. Είχα γίνει σκιά της. Την έβλεπα πόσο φοβισμένη ήταν μέρα παρά μέρα με τις απειλές μου. Ήταν ζήτημα χρόνου να τελειώσει η σχέση τους.

Το σχέδιό μου θα είχε εκτελεστεί σωστά αν δεν έμπαινε ο άγγελος στη μέση. Δε μπορώ να αναλογιστώ πως κατάλαβε οτι εγώ ήμουν ο εκφοβιστής της κοπέλας του, μα σημασία είχε οτι με κατάλαβε. Βρήκε τη διεύθυνσή μου και χτύπησε το κουδούνι. Ανυποψίαστη εγώ άνοιξα την πόρτα και τον είδα. Χάρηκα γιατί νόμισα οτι ήρθε για να ζήσει μαζί μου. Πήγα να τον αγκαλιάσω. Εκείνος με έσπρωξε με κακία - έπεσα στο πάτωμα- και με απείλησε πως έτσι και μπω εμπόδιο στην ευτυχία του άλλη μία φορά θα φροντίσει να με καταστρέψει με οποιοδήποτε τρόπο κι αν χρειαστεί. Με αποκάλεσε "άρρωστη" και έκλεισε την πόρτα με δύναμη καθώς έφυγε.

Πώς μπόρεσε να φερθεί έτσι σε εμένα; Πώς τόλμησε να καυτηριάσει κάθε απομεινάρι αξιοπρέπειας που είχα; Ναι! Άρρωστη είμαι. Αν ο έρωτας και το πάθος είναι αρρώστια τότε ναι. Είμαι μία άρρωστη. Εξ’ αιτίας εκείνου όμως. Η ψυχή μου μαύρισε από κακία και μίσος για εκείνον και αποφάσισα να του το γνωρίσω. Διέλυσα όλη μου τη ζωή για εκείνον. Άφησα τη σχέση μου που παρ’ όλες τις διαφορές μας αγαπιόμασταν για εκείνον. Αυτό το τέρας μπήκε στη ζωή μου και τη σάπισε. Θα το πληρώσει ακριβά με τίμημα τη ζωή του! Θα πεθάνει! Αφού δε θα τον έχω εγώ, δε θα αφήσω καμία άλλη να τον αγαπήσει και να τον αποκτήσει.

Το ακόλουθο βράδυ λοιπόν στάθηκα έξω από το σπίτι του και χτύπησα το κουδούνι. Δίχως να με περιμένει, κοντοστάθηκε και με ρώτησε τί θέλω. Του είπα πως ήθελα να μου δώσει ένα λεπτό να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα και ορκίστηκα πως δε θα με ξαναέβλεπε στη ζωή του. Δέχτηκε. Δίχως δεύτερη σκέψη  βγάζω ένα μαχαίρι από την τσάντα μου και του το καρφώνω στο μέρος που κάρφωσε και αυτός το δικό του σε εμένα. Στην καρδιά. Δε πρόλαβε να αμυνθεί. Καθώς ξεψυχούσε βρισκόμουν πάνω του χαμογελαστή και του ψέλλισα πως πήρα την εκδίκησή μου. "Εγώ ήμουν η μόνη που σε αγάπησε!", ήταν η τελευταία φράση που άκουσε πριν κλείσει τα μάτια του.

Αυτή είναι η ιστορία μου. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα βρίσκομαι σε αυτό το δικαστήριο. Αυτός είναι ο λόγος που όταν ο δικαστής ζητήσει να παρουσιαστώ θα του πω... "Νέμεσις το όνομά μου".

ΤΕΛΟΣ

e- μμανουήλ, 11/07/2015

ΑΠΟΨΕΙΣ

Συγχαρητήρια.

Υπέροχο και απόλυτα παραστατικό.Σε παρασύρει η ροή, τόσο του λόγου, όσο και των συναισθημάτων. »

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

e- μμανουήλ

Γεια! Είμαι ο e- μμανουήλ. Οι φίλοι μου και οι δικοί μου άνθρωπο... περισσότερα






Για τους ανθρώπους που όταν μας έβαλαν στο τρένο, έφυγαν

Οι "αληθινοί" μου φίλοι

Οι έρωτες που καίνε δεν παγώνουν

Κάθε φορά

Ερωτας θα πει απ' το μηδέν ζωή

Ψάχνοντας για λίγη αγάπη

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Ζήσε

Ράνια Κ.




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.