Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Δεν το έβλεπα ότι θα εγκλωβιζόμουν;

Α
Α
deviantart.com
Και ξαφνικά αισθάνθηκα λίγη και το ανάστημά μου όλο και μίκραινε. Σε αντίθεση με τον τοίχο που ψήλωνε μπροστά μου. Ψήλωνε και μου έκρυβε όλο και περισσότερα.
Ψήλωνε και μου έκρυβε το φως. Ψήλωνε και με απομάκρυνε απ΄ όσα ήθελα να κάνω, απ΄ όσα αγαπώ.

Μα πώς ψήλωνε αναρωτιόμουν; Γίνεται αυτόματα; Εγώ το κάνω; Το κάνει κάποιος άλλος; Λαβύρινθος οι σκέψεις και δεν έβρισκα πουθενά απαντήσεις. Σήκωνα τις μύτες των ποδιών μου και έκλεβα λίγη θέα, μα δεν πρόλαβα για πολύ. Ο τοίχος υψώθηκε και έφτασε ως το Θεό.

Στην αρχή σκέφτηκα να τον γκρεμίσω. Μπορώ είπα μέσα μου, δεν έχω ούτε καν ένα σφυρί αλλά θα τα καταφέρω. Ήταν δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο να τον γκρεμίσω με τα χέρια μου. Μετά σκέφτηκα έστω μια τρύπα να του ανοίξω να βλέπω λιγάκι προς τα έξω. Ύστερα σκέφτηκα να σκαρφαλώσω μα δεν είχα που να πιαστώ.

Έβαλα τα κλάματα, ούρλιαξα από τα νεύρα μου, τα έβαλα με τον εαυτό μου. Μα πώς έγινε αυτό; Δεν τον έβλεπα τον τοίχο που ψήλωνε; Δεν το έβλεπα ότι θα εγκλωβιζόμουν χωρίς να μπορώ να βγω από εδώ;

Ξέρεις τι έκανα τελικά; Έπιασα μια γωνιά και κάθισα. Κάθισα απέναντί του, τον κοιτούσα και σκεφτόμουν. Για την αλήθεια πνιγόμουν. Ψηλός ο τοίχος, μου έκρυβε όλα αυτά που ήθελα να δω μου έκοβε και τον αέρα να ανασαίνω.

Σηκώθηκα και σκάλιζα με τα νύχια μου τον τοίχο. Έγραφα ότι είχα στην ψυχή μου, ότι ήθελα να πω και όσα ήθελα να μου έχουν πει και ποτέ δεν μου τα είπαν. Μάτωσαν τα χέρια μου. Πόνεσα, έβαλα τα κλάματα αλλά κοίτα, τελικά ο τοίχος πήρε χρώμα. Κόκκινο, ζωντανό, του πάθους.

Πέρασαν πολλά βράδια και σκεφτόμουν αν ήρθε κανείς ως εκεί, στην άλλη πλευρά του τοίχου. Αν προσπάθησε κανείς να τον γκρεμίσει, να ανοίξει μια μικρή τρύπα ίσα-ίσα να με δει, να με ρωτήσει αν είμαι καλά. Αν ήρθε κανείς έστω κρυφά απλά για να νιώθει κοντά μου.

Ξαναγύρισα στη γωνιά μου. Κάθισα αναπαυτικά και έβλεπα τον τοίχο. Διάβαζα ξαναδιάβαζα, δεν χόρταινα. Σκεφτόμουν, ονειρευόμουν. Τώρα δεν ήταν ένας απλός τοίχος. Ήταν ο δικός μου τοίχος. Τώρα δεν πνιγόμουν τόσο. Ο τοίχος ήταν εκεί αλλά ακόμη και αν με έκανε να ματώσω και να πονέσω, ήταν δικός μου.

Και μετά σε έφερα στο μυαλό μου. Πάλι. Και όπως κοίταζα τον τοίχο άρχισα να βλέπω τα μάτια σου, τη μύτη σου, το μέτωπό σου, τα χείλη σου, τα μαλλιά σου. Και ήσουν εσύ. Και ήσουν εκεί, στον τοίχο μου.

Μέρα με τη μέρα άρχισα να τον αγαπώ τον τοίχο αυτό και ήθελα να τον φροντίσω να μην πάθει κάτι και γκρεμιστεί. Μην μου πάθεις τίποτα και εσύ, αφού ήσουν εκεί...

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Βαλίνα Ιωσηφίδου

Άλλο ήθελα, άλλο σπούδασα, άλλο κάνω. Επικοινωνώ σημειώνοντας, γ... περισσότερα






Πού είσαι αγάπη μου; Γιατί έφυγες;

Υπάρχουν αγάπες που ανθίζουν μέσα στην κόλαση

Το τώρα

Σκέψεις, ιδέες, εμμονές

Ένα χαμένο τάνγκο

Εμένα, Σταύρο, μου αρέσεις

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Έγκλημα και τιμωρία...

Στέφανος Μαντζαρίδης




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.