Μη Μένεις Εκτός mi meneis ektos Μη Μένεις Εκτός Mi Meneis Ektos


Απεξάρτηση και περικοπές

Α
Α
tovytio.wordpress.com
Τα τελευταία τρία χρόνια και μέσα στα πλαίσια της γενικής κατηφόρας, οι δομές απεξάρτησης και ψυχική υγείας υποχρηματοδοτούνται ή κλείνουν. Πρόσφατα υπήρξαν εξελίξεις σε σχέση με το επερχόμενο λουκέτο στο δημόσιο πρόγραμμα απεξάρτησης 18 Άνω. Ότι γνωρίζουμε σχετικά με τις δομές απεξάρτησης, αν το ψάχνουμε λίγο περισσότερο, συνήθως το γνωρίζουμε μέσα από τους θεραπευτές ή τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτές. Αν ενημερωνόμαστε αποκλειστικά και μόνο από τα mainstream media τότε πιθανότατα δεν ξέρουμε τίποτα σχετικά με τις δομές απεξάρτησης ή πού και πού έχουμε ακούσει κάποιον υπουργό να μιλάει για περικοπές. Σπάνια ακούμε ή διαβάζουμε από τους ίδιους ανθρώπους που πέρασαν από τα προγράμματα να μιλάνε για αυτά. Έχουμε γενικώς την τάση να μιλάμε εκ μέρους τους και να αποφασίζουμε εκ μέρους τους. Θέλησα λοιπόν να προσεγγίσω το θέμα των δομών απεξάρτησης και τη σημασία τους μέσα από την εμπειρία του Α.

***

Ο Α. ήταν χρήστης για περίπου τέσσερα χρόνια. Λίγο πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα μας, ο Α. μου είπε κάτι που ακόμα το σκέφτομαι. «Οι περισσότεροι νομίζουν ότι ο χρήστης πίνει πρέζα για να πεθάνει, αλλά ο ίδιος νιώθει είναι ότι πίνει πρέζα για να μπορέσει να ζήσει», θέλοντας να μου εξηγήσει πως τα ναρκωτικά μοιάζουν κάποια στιγμή να είναι ο μόνος τρόπος για να συνεχίζεις να ζεις. Ο χρήστης δε νιώθει πως αυτοκαταστρέφεται, αλλά αντιθέτως νιώθει πως με τη χρήση θα δώσει νόημα στη ζωή του, θα είναι καλύτερα.

Όπως μου είπε ο ίδιος, «στο τέλος είχα φτάσει στον πάτο. Ένιωθα από μόνος μου ότι δεν άντεχα, είχα προσπαθήσει να κόψω πολλές φορές μόνος μου και προσωπικά δεν τα κατάφερνα με τίποτα. Έμενα λίγο καιρό χωρίς, έκανα κάποια off και δεν υπήρχε περίπτωση να μην ξαναπιώ».

Ξαναγυρνούσε στην πρέζα χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή αφορμή. «Σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα κάτι θα συμβεί, πάντα θα βρεις μια δικαιολογία για να πας να πιεις. Τι θα μείνεις άνεργος, τι θα σ’ αφήσει η κοπέλα σου, τι θα μαλώσεις με έναν φίλο σου, μπορούν να συμβούν χίλια πράγματα μέσα στη ζωή που συμβαίνουν σε όλους μας, μόνο που εσύ θα πας να πιεις».

Όσο καιρό έκανε χρήση πίστευε πως θα μπορέσει όταν θελήσει να τα κόψει μόνος του. Είτε γιατί θεωρούσε πως το πρόβλημα δεν ήταν μεγάλο, είτε γιατί θεωρούσε πως εκείνος θα μπορούσε να το καταφέρει. «Σκεφτόμουν ότι θα τα κόψω, αλλά κάποια στιγμή άρχισα να συνειδητοποιώ πως απλά δεν γινόταν να τα κόψω μόνος μου. Δεν μπορούσα. Τις μέρες που τα έκοβα δεν έβγαινα από το δωμάτιο, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ο κύκλος μου ήταν όλοι άνθρωποι που πίνανε και έπαιζε κι αυτό κάποιο ρόλο. Με τους περισσότερους γνωριζόμασταν από παιδιά και είχαμε ξεκινήσει από ελαφριά ναρκωτικά. Άλλα πια πίναμε όλοι, με εξαίρεση ένα-δυο άτομα τα οποία με τον καιρό ξεκόψανε από την παρέα. Και αυτό κατά την γνώμη μου ήταν το πιο καλό παράδειγμα. Είναι καλύτερο να βλέπεις τη στάση ζωής κάποιου, από το να κάτσει να σου πει δυο κουβέντες του τύπου ξέρεις, υπάρχει αυτό το πρόγραμμα, κόψτα κλπ. Τους φίλους αυτούς που έμειναν μαζί μας κάποιο καιρό, δεν ήπιαν ποτέ τίποτα και ξεκόψανε τους σκέφτομαι τώρα και λέω τι μάγκες ήτανε. Πόσο σεβασμό για τον εαυτό τους είχαν».

Η απόφαση

«Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι κάτι που μέχρι εκείνο το σημείο το απέρριπτα κι αυτό ήταν ότι χρειάζομαι βοήθεια, ότι πρέπει να πάω κάπου. Αποφάσισα λοιπόν μόνος μου να πάω σε κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης. Δεν είπα στους δικούς μου πηγαίνετέ με κάπου, μόνος μου πήγα. Από εκεί και πέρα όταν πήγα, στην αρχή και πάλι δεν μπορούσα».

Το πρόγραμμα

«Το πρόγραμμα αυτό ήταν ανοιχτό και στεγνό από συμπληρώματα. Δηλαδή από ένα σημείο και μετά πήγαινα κάθε μέρα εκεί, από το πρωί ως το βράδυ. Ήμασταν μια κοινότητα. Το πρωί μπορεί να είχαμε αθλητικές δραστηριότητες, το μεσημέρι μαγειρεύαμε όλοι μαζί, τρώγαμε όλοι μαζί και μετά είχαμε τις ομάδες που κάναμε θεραπεία και τις ατομικές συνεδρίες.

Επί περίπου ένα χρόνο έμενα για μεγαλύτερα διαστήματα καθαρός, αλλά και πάλι κάποια στιγμή γύρναγα. Το καλό στο πρόγραμμα που ήμουν, είναι ότι δε με έδιωξαν εκείνον τον χρόνο. Το πάλευα κι εγώ και το έβλεπαν, ίσως κι αυτό να έπαιξε κάποιο ρόλο. Με στηρίξανε σε όλη αυτή τη διαδρομή. Μου την έλεγαν, αλλά δε με έστειλαν πίσω στον δρόμο. Όλο αυτό το διάστημα, παρόλο που είχα τις υποτροπές, έπαιρνα πολλά καλά πράγματα. Έβλεπα ανθρώπους να τα καταφέρνουν, δηλαδή κάτι που θεωρούσα ότι δε μπορώ να κάνω. Τους έβλεπα να ξεκόβουν μετά από χρόνια χρήσης.

Το σημαντικό με το πρόγραμμα είναι ότι ξέρεις ότι είσαι κάπου που όλοι προσπαθούν για ένα κοινό πράγμα και σιγά-σιγά με τη συναναστροφή σου με όλους αυτούς τους ανθρώπους αρχίζεις και φεύγεις από την αρχική δυσκολία και μπαίνεις στις σχέσεις με τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας. Αρχίζεις λοιπόν και ασχολείσαι με αυτό, απορροφάσαι από αυτό.

Στο πρόγραμμα ήμουν γύρω στα 4 χρόνια, από την προετοιμασία μέχρι την επανένταξη. Στην αρχή όταν έρχεσαι από τη χρήση βλέπεις τους ειδικούς θεραπευτές που είναι πρώην χρήστες και αργότερα περνάς στις ομάδες προετοιμασίας που είναι μαζί με ανθρώπους που είστε στο ίδιο στάδιο και μιλάτε για τις δυσκολίες σας. Μετά μπήκα στις ομάδες θεραπείας που όταν είσαι σε αυτό το στάδιο, βρίσκεσαι κανονικά πλέον μέσα στο πρόγραμμα. Όσο βρίσκεσαι στην προετοιμασία, πηγαίνεις κάποιες συγκεκριμένες ώρες στον χώρο. Όταν περνάς στο στάδιο της θεραπείας, βρίσκεσαι πλέον στον χώρο από το πρωί ως το βράδυ. Το τελευταίο στάδιο είναι η επανένταξη που πλέον προσπαθείς να βρεις ένα σπίτι, μια δουλειά, να απεξαρτηθείς τελείως από τον προηγούμενο σου κύκλο και τρόπο ζωής. Τον προηγούμενο μου κύκλο τον είχα ξεκόψει τελείως από νωρίς. Δεν γίνεται να προσπαθείς να ξεκόψεις και να κάνεις παρέα με χρήστες. Αυτό δεν γίνεται. Ο κύκλος σου πλέον διαμορφώνεται από τους ανθρώπους που γνωρίζεις από το πρόγραμμα. Που με αυτούς πια δε σε συνδέει η πρέζα, αλλά ο αγώνας για να την κόψεις. Το δέσιμο αυτό είναι πολύ ισχυρό».

Χωρίς το πρόγραμμα…

«Χωρίς το πρόγραμμα δεν θα γινόταν να κόψω. Ένιωθα τρομερή αδυναμία να ζήσω χωρίς πρέζα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως κάπου μετά από τον πρώτο χρόνο στο πρόγραμμα που είχα υποτροπές, ήρθε μια στιγμή που είπα "Ναι μπορώ να μην ξαναπιώ τώρα". Τη θυμάμαι αυτήν τη στιγμή, ήταν σαν να έγινε ένα κλικ. Που βέβαια είναι άδικο να το αποδώσουμε σε ένα κλικ, γιατί είναι αποτέλεσμα μιας πολύ μεγάλης προσπάθειας. Το κλικ έγινε γιατί επί ένα χρόνο ήμουν εκεί και πάλευα. Αυτή η στιγμή, αυτό το κλικ, έμοιαζε σαν να παίρνω μια βαθειά ανάσα, σαν να έμπαινε επιτέλους αέρας στα πνευμόνια μου. Ένιωθα ότι μπορώ να τα καταφέρω, ότι μπορώ να ζήσω αλλιώς. Και από τότε δεν έχω ξαναπιεί ποτέ.»

Οι ζωές μας σαν τις κοινότητες

«Αν προσπαθούσαμε να κάνουμε τις ζωές μας σαν κοινότητες απεξάρτησης θα ζούσαμε πολύ καλύτερα. Ακούνε όλοι πρόγραμμα απεξάρτησης και λένε αυτά είναι για τους τοξικομανείς, εγώ λέω μακάρι να παίρναμε παράδειγμα από τα προγράμματα και να ζούσαμε έτσι. Να υπήρχε αυτή η συνεννόηση, η αλληλεγγύη, η υποστήριξη μεταξύ μας. Είμαστε σε κρίση και όλος ο κόσμος γύρω μας και οι πολιτικοί λένε πως αυτό που χρειάζεται είναι να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον και να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Τελικά όμως, τους χώρους και τις κοινότητες που καταφέρνουν να στηρίξουν ο ένας τον άλλον και να συνεννοηθούν μεταξύ τους δεν τους υποστηρίζει το κράτος. Αντιθέτως τους επιτίθεται. Τους κόβουν τις χρηματοδοτήσεις, τους κλείνουν. Αντί να τους στηρίξουν περισσότερο, να πάρουν μαθήματα από αυτούς, να μάθουν πως λειτουργούν και τι τρόπους βρήκαν, τους επιτίθενται. Από προγράμματα απεξάρτησης μέχρι κοινωνικούς χώρους και καταλήψεις.

Όλα θα ήταν κάπως αλλιώς αν οι οικογένειες και ολόκληρη η κοινωνία λειτουργούσε με τον τρόπο που λειτουργούν οι κοινότητες της απεξάρτησης. Να υποστήριζε ο ένας τον άλλο πιο πολύ, να υπήρχε περισσότερη αλληλεγγύη, μεγαλύτερη ειλικρίνεια και επικοινωνία.»

ΑΠΟΨΕΙΣ

Για τους "Φάνηδες" της κοινωνίας!

Συγκλονιστικό και αληθινό. Θέλει θάρρος να προσεγγίσεις κοινότητες και δύναμη ψυχική για να παλέψεις, βήμα-βήμα, μια ημέρα, μια στιγμή την..... »

ΚΑΤΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ

Αν θες η άποψή σου να συνδεθεί με το προφίλ σου, συνδέσου πριν την καταθέσεις.

ονοματεπώνυμο 
Από 4 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

τίτλος 
Από 3 έως 60 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

περιεχόμενο   λίγος χώρος; γράψε ένα άρθρο
Από 1 έως 1000 χαρακτήρες. Τώρα έχεις  0  χαρακτήρες.

σύνδεσμος (link)


έξι κεφαλαίοι λατινικοί χαρακτήρες χωρίς κενά


Δεν έχεις συμπληρώσει όλα τα υποχρεωτικά (★) πεδία της φόρμας.
Το μήκος του ονοματεπωνύμου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του τίτλου δεν είναι κατάλληλο.
Το μήκος του περιεχομένου δεν είναι κατάλληλο.
Η διεύθυνση (URL) δεν είναι κατάλληλη.

 

Μαριάννα Ρουμελιώτη

το μόνο που μένει σταθερό στο χρόνο είναι ότι δεν τρώω φέτα. όλα... περισσότερα





 κοινωνικός ιστός 


Η Μαρία της Κηφισιάς

Για όλους εμάς που ..."δεν ξεχνάμε"!

To ΨΝΑ εκπέμπει σήμα κινδύνου!

Όπου υπάρχει ανάγκη δεν υπάρχουν σύνορα...

Ζώντας... και πεθαίνοντας με τον λιγνίτη

Έξω από το Λοιμωδών

περισσότερα


enfo.gr   Web   Wikipedia   Βικιπαίδεια   YouTube


Ο σεξισμός στην εκφορά του δημόσιου λόγου

Στέφανος Μαντζαρίδης




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ.
ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΤΟΣ. ΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ή γράψου στο newsletter 
mobile.enfo.gr + εσύ = bff
εγγραφή / σύνδεση     κοινότητα     λειτουργία     ταυτότητα     ανταπόδοση     προβολή     υποστήριξη     επικοινωνία
Ασφάλεια δεδομένων & πνευματική ιδιοκτησία  |  © 2017 enfo.gr. Με τη χρήση του παρόντος δηλώνεις ότι συμφωνείς με τους όρους χρήσης.